Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2012

ΕΛΑ ΜΩΡΗ ΟΜΑΔΑ!

Καλημέρες! Σκεφτόμουνα να κάνω μια ανάρτηση μετά το ματς Ελλάδα – Γερμανία αλλά μετά θυμήθηκα σαν γνήσιος φίλαθλος που είμαι ότι οι μαλακίες που μπορείς να πεις πριν από ένα παιχνίδι είναι απεριόριστες ενώ το ίδιο το αποτέλεσμα μπορεί να σε περιορίσει. Πάμε λοιπόν!

Καταρχήν να δηλώσω ότι δεν είμαι οπαδός καμίας ομάδας. Υπάρχουν μόνο μερικές ομάδες που μισώ αλλά πλέον καμία που να υποστηρίζω. Τελευταία χρονιά που έβλεπα ποδόσφαιρο σαν οπαδός ήταν το 2004. Μετά τελείωσα το λύκειο και ανέβασα απότομα 12 βαθμούς IQ και έφτασα τους 30, δηλαδή το όριο που χρειάζεται ένας άνθρωπος για να σταματήσει να φανατίζεται με το ποδόσφαιρο. Πάραυτα βλέπω ακόμα ποδόσφαιρο επειδή μου αρέσει. Μπορεί να μου λείπουν ακόμα μερικοί βαθμοί IQ, δεν ξέρω... θα δείξει. Το ποδόσφαιρο, το μισώ και το αγαπάω ταυτόχρονα για τους εξής δύο λόγους: 



Πρώτον, είναι το καταφύγιο του κάθε πικραμένου. Μπορείς να ακούσεις τα πάντα. Κυριολεκτικά τα πάντα! Κι αυτό συμβαίνει επειδή το κοινό που το παρακολουθεί κυμαίνεται από εργάτες στα ορυχεία ως μεγαλοεφοπλιστές, από απόφοιτους νηπιαγωγείου ως κατόχους 19 μεταπτυχιακών, από εφτάχρονα ως εκατό-φεύγα και από ανθρώπους που έχουν παίξει ποδόσφαιρο 20 χρόνια ως εμένα που έχω παίξει μόνο 5x5. Και η μαγεία είναι ότι μπορεί η άποψη όλων αυτών να είναι ίδια και απαράλλαχτη αν υποστηρίζουν την ίδια ομάδα ή να τους δεις να πλακώνονται μεταξύ τους στις εξέδρες.



Κατά δεύτερον, είναι το άθλημα που μπορούν να προκύψουν οι περισσότερες εκπλήξεις (τουλάχιστον από όσα αθλήματα ξέρω). Μπορεί η Ελλάδα να πάρει Γιούρο, η ΑΕΚ να χάσει από τον Ποσειδώνα Μηχανιώνας (true story), ο Ρομπέν να παίξει ολόκληρο παιχνίδι χωρίς να τραυματιστεί, ο Μπέκαμ (που τον θυμήθηκα ρε πούστη μου;) να βάλει πέναλτι και ο Ολυμπιακός να μην πάρει πρωτάθλημα στην Ελλάδα. Και κατά βάση αυτό είναι που καταστρέφει σταδιακά τον εγκέφαλο ενός οπαδού. Τα δυσδιάκριτα όρια μεταξύ σπρωξίματος από την διαιτησία, ικανότητας προπονητή, ανικανότητας μιας θεωρητικά ανώτερης ομάδας και αγνής κωλοφαρδίας μιας κατώτερης ομάδας μπλέκονται όλα μαζί και προσφέρουν μια καλτίλα απείρου κάλλους. Αυτή η απροσδιοριστία είναι που κάνει τους Αλέφαντο και Μουρίνιο, Κωστούλα και Νέστα, Φαν Μπάστεν και Χαριστέα να εκτελούν το ίδιο επάγγελμα.



Το καλύτερο παράδειγμα για όσα προανέφερα:
Η Ελλάδα του 2004 ήταν ένας περίεργος συνδυασμός όλων των προαναφερθέντων που έκανε τους περισσότερους να θέλουν να ουρλιάξουν κλαίγοντας κάτω από το μαξιλάρι τους (ένα μαξιλάρι για το Ρονάλντο ρε κωλόπαιδα, ξεκολλάτε μη κοροϊδεύετε). Από Έλληνες φίλους μου άκουγα “ΜΑΛΑΚΑ ΤΟΥΣ ΓΑΜΗΣΑΜΕ”, “Έλα ρε μαλάκα, στημένο ήτανε”, “Μαλάκα το αξίζαμε”, “Μαλάκα, εντάξει... πόσο κωλόφαρδοι ήμασταν;” και “μαλάκα πωωωωωωωωωωωωω ρεεεε. Τι έγινε ρε;”. Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο αλλά όπως θα προσέξατε το μόνο κοινό σε αυτές τις απόψεις είναι η λέξη “μαλάκα”. Δηλαδή το μόνο συμπέρασμα που μπορείς να βγάλεις αν ενώσεις όλες αυτές τις ρύσεις είναι ότι είμαι μαλάκας. (Εντάξει δε λέω είμαι λίγο).



Και ερχόμαστε στο σήμερα! Δε θα μιλήσω για τους δημοσιογράφους που προσπαθούν να κλέψουν δήλωση πολιτικής βαρύτητας από τον Καραγκούνη και το Μανιάτη. Ούτε θα συνδέσω τις εκλογές με τη μπάλα επειδή δεν είμαι καθυστερημένος. Η Ελλάδα πέρασε εντελώς άκυρα στην επόμενη φάση αν και σε αθλητικά σάιτ που επισκέπτομαι είδα ότι μας αδίκησαν και δε μας έδωσαν 42 πέναλτι και ότι έπρεπε σε αυτά τα 3 ματς να έχουμε 12 βαθμούς ενώ στο τέλος είχαμε μόνο 4 και οι αντίπαλοι μας έπρεπε να αποκλειστούν όλοι. Αλλά τι να κάνεις; Θα το καταπιούμε κι αυτό σαν περήφανος Ελληνικός λαός που είμαστε. Α ναι! Και ο Καραγκούνης είναι ο αρχηγός που η κάθε ομάδα θα ήθελε και και ... και αν δεν έβαζε γκολ στο παιχνίδι θα πάθαινε γάγγραινα από τις κατάρες και τις Χριστοπαναγίες αλλά έτσι είμαστε οι Έλληνες. Ενθουσιώδεις, μεσογειακοί τύποι που μπορούμε με λίγο μεράκι να συνδέσουμε την μπάλα με οτιδήποτε ανάλογα με το τι θέλουμε να αποδείξουμε. 



Η Γερμανία έχει αρκετά καλύτερη ομάδα από εμάς αλλά αν γίνει καμία στραβή και νικήσουμε είμαι σίγουρος ότι θα ακούσω τόσο ντροπιαστικά για την κοινή λογική πράγματα που θα θέλω να αλλάξω εθνικότητα, πλανήτη, μπορεί και ηλιακό σύστημα. Ήδη παρελαύνουν μερικά διαμαντάκια στο facebook που ετοιμάζουν το δρόμο για το χείμαρρο βλακείας που θα ξεχυθεί από όλες και προς όλες τις κατευθύνσεις.




Όποιος νομίζει ότι με έπιασε κρίση επιληψίας και άρχισα να ανεβάζω άκυρες εικόνες, κάνει λάθος. Είναι μια μικρή ιστορία ποδοσφαιρικής ουφολογίας σε εικόνες με την οποία θα κλείσω αυτή τη γαμάτη ανάρτηση. Και δεν είναι άλλη από την πρόσφατη δήλωση του Μαραντόνα: “αν 300 Έλληνες είχαν τη δυνατότητα να απωθήσουν 10.000 Πέρσες, 11 Έλληνες μπορούν να αντιμετωπίσουν 11 Γερμανούς”. Αυτά!

1 σχόλιο :

  1. Ε είμαστε παραδοσιακά "αμυντικογενής" χώρα... Στους πολέμους, βολευόμαστε με ταμπούρια. Στο ποδόσφαιρο μας αρέσει το 5-4-1 (ενίοτε ακόμα και 6-3-1). Θεωρώ πάντως ότι το ποδόσφαιρο είναι μια μικρογραφία των πολεμικών συνηθειών κάθε χώρας· πάρε για παράδειγμα τη Ρωσία: αφήνει χώρους στη στέπα του κέντρου και μετά κάνει μαζικές αντεπιθέσεις. Ή τη Γερμανία: επιτίθεται οργανωμένα και μεθοδικάχωρίς να κάνει βήμα πίσω μέχρι την επίτευξη του στόχου. Η Αγγλία χρησιμοποιεί παραδοσιακά τις μακρινές μπαλιές και τα δυνατά σουτ όπως παλιά χρησιμοποιούσε τα καράβια ή την αεροπορία για καίρια χτυπήματα στον αντίπαλο όσο πιο γρήγορα γίνεται. Οι Ιταλοί ζουν σε μια χώρα με πολλά όρη και ποτάμια και έπρεπε να αμυνθούν απέναντι σε γερμανικά φύλα. Στον αντίποδα, χτυπούσαν με βάση το πολύ καλό ναυτικό τους. Εξ ου και η πολύ οργανωμένη άμυνα, αλλά σε συνδυασμό με λίγους άψογους τεχνίτες και κάποιους γκολτζήδες που έχουν τον ρόλο των ξαφνικών χτυπημάτων. Αυτά τα ολίγα για σήμερα, καλή μας τύχη :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή