Σάββατο, 7 Ιουλίου 2012

Ινσκέψιον

Αυτές τις μέρες ήμουνα σε πολύ βαθιές σκέψεις σχετικά με πολλά ζητήματα αλλά επειδή δε θέλω να σας κουράσω θα αναλωθώ μόνο σε μερικές σκέψεις γύρω από τον κινηματογράφο ή κινηματόγραφο. Μια ερώτηση πριν ξεκινήσω: σας έχουν υπνωτίσει ποτέ; ούτε εμένα. Οπότε δε ξέρω πως είναι αλλά θα προσπαθήσω να το κάνω όπως το κάνουν στις ταινίες. 



Λοιπόν, αρχικά φανταστείτε ότι βρίσκεστε σε ένα πράσινο λιβάδι. Είστε γυμνοί και καθώς περιπλανιέστε νιώθετε το απαλό γρασίδι να σας γαργαλάει τις πατούσες και το αεράκι να σας χαϊδεύει ανέμελα τα παπάρια (ή ότι άλλο έχετε στην ίδια θέση). Αφείστε όλες σας τις έννοιες να πετάξουν... να πάνε μακριά.... στο διάολο και ακόμα παραπέρα.... τώρα θα μετρήσω μέχρι το τρία και θέλω να ξεχάσετε όλους τους ηθοποιούς που ξέρετε και όλες τις ταινίες που έχετε δει στη ζωή σας. ΕΝΑ... ναι και τον άρχοντα των δακτυλιδιών... ΔΥΟ... ναι ρε μαλάκες ξεκολλάτε, το ξέρω ότι είναι 9 ώρες... ΤΡΙΑ! Όποιος με παρακολουθεί ακόμα και δεν έχει αρχίσει να ξύνεται, να χασμουριέται και να προχωράει το κείμενο πάνω κάτω για να δει τις εικόνες, σημαίνει (απλά για να ξέρει) ότι τον έχω εκεί που τον θέλω. Ξαφνικά αντιλαμβάνεστε ότι δεν είστε μόνος/η σε αυτό το λιβάδι. Βλέπετε όχι πολύ μακριά ένα μικρό τσούρμο και αρχίζετε να πλησιάζετε. Δεν είναι γυμνοί σαν εσάς αλλά όπως είπαμε έχετε πετάξει ΌΛΕΣ σας τις έννοιες στον κάδο ανακύκλωσης οπότε δε κομπλάρετε. Ξαφνικά σε αυτό το τσούρμο βλέπετε μερικές φάτσες που σας θυμίζουν κάτι απροσδιόριστα – σαν κάτι θείους που όλοι έχουμε που τους βλέπουμε 3 φορές κάθε 18 χρόνια και μας λένε “ρε πως μεγάλωσες;!” και δεν ξέρετε αν πρέπει να τους απαντήσετε στον ενικό ή στον πληθυντικό - ένα τέτοιο πράμα. Πάτε πιο κοντά και παρατηρείτε καλύτερα αυτά τα πρόσωπα. Και βουαλά τι βλέπετε:







Δεν ξέρουμε τα ονόματα τους οπότε τους ονομάζουμε 1,2,3,4 και 5 από πάνω προς τα κάτω. Πριν καλά καλά ρωτήσετε τι γίνεται μαθαίνετε από τον 5 ότι κάνουν οντισιόν για μια ταινία δράσης. Αφού αρχίζει να κάνει narrating διαπιστώνετε (εκτός απ' το ότι έχει βαθιά φωνή) ακριβώς περί τίνος πρόκειται. Κλασική ταινία δράσης. Από αυτές που είναι ένας τύπος στη φυλακή όπου έχει πάει εθελοντικά επειδή άμα θέλει δραπετεύει όποτε θέλει, επειδή είναι πρώην πράκτορας του FBI, CIA και CNN μαζί (αν και είναι 30 με 40 χρονών) και ξαφνικά μαθαίνει ότι κάποιος στον οποίο είχε αναθέσει το ιερό καθήκον να του φυλάει τον παπαγάλο του που είναι το τελευταίο πράγμα που του έχει μείνει στον κόσμο, τον προδίδει και του στέλνει ένα ράμφος με ένα χαρτάκι που λέει ότι έχει πάει να κρυφτεί σε ένα χωριό στο Βόρειο Πόλο (επειδή οι κακοί στις ταινίες συνήθως είναι τόσο άπληστα κακοί που στέλνουν τις συντεταγμένες τους στο google maps αφού κάνουν τη μαλακία) και αφού πει κάτι όπως “Αϊμ καμινγκ μαδερφάκερ” ή κάτι παρόμοιο, δραπετεύει με συνοπτικές διαδικασίες, παίρνει τον πρώτο προαστιακό για βόρειο πόλο (όπου εκεί εντελώς τυχαία βρίσκει τον οφ τόπικ έρωτα της ζωής του, η οποία συνήθως έχει ένα παιδί που το λένε Μιτς και είναι ένα πανέξυπνο εφτάχρονο που συνήθως θα ρίξει την τελευταία σφαίρα στον κακό τον οποίον θεωρούν όλοι νεκρό μετά την μπουνιά στα μηνίγγια που έφαγε από τον πρωταγωνιστή) και βρίσκει τον κακό ο οποίος πριν από όλη αυτή την τρέλα ήταν αδερφικός του φίλος ο οποίος πάει να τον τουμπάρει με τα λόγια αλλά ο καλός νικάει και βρίσκει τον παπαγάλο του που είναι ακόμα ζωντανός και ευχαριστεί το Θεό που είναι Αμερικάνος – και παίρνει και την γκόμενα. Συγγνώμη για την μεγάλη πρόταση-παράγραφο και ίσως για κάποια σημεία που το κείμενο έγινε δυσανάγνωστο αλλά προσπάθησα να μιμηθώ με την τεχνική της μιας ανάσας τους σεναριογράφους σε τέτοιες ταινιάρες. 



Που είχαμε μείνει; Α ναι! Εκεί που βλέπετε τους υποψήφιους να παίξουν σε αυτή την ταινία στους βασικούς ρόλους. Σόρρυ αν σας χάλασα την ατμόσφαιρα που με τόσο κόπο είχα δημιουργήσει αλλά ήταν κάτι που έπρεπε να γίνει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Οπότε έχουμε και λέμε: Οι ρόλοι μας είναι.. καλός, κακός, γκόμενα, παιδί γκόμενας και παπαγάλος. Και τώρα κοιτάμε τους υποψήφιους: Χμμμ έχουμε μόνο δύο γκόμενες στο κάστινγκ... το 1 και το 4... Το 1 καλή ρε παιδί μου αλλά πολύ σκληρή δεν ξέρω... το 4 πάλι είναι όμορφη σαν ηλιαχτίδα αλλά λίγο περίεργο μαλλί. Νομίζω μακρύ θα της πήγαινε πιο πολύ... το 2 έχει πολλή μελαγχολία στα μάτια του. Να δεις που κάποια πουτάνα τονε στεναχώρησε. Το 3... μπορεί να εξελιχτεί σε κρυφό άσσο αν χρησιμοποιηθεί σωστά απλά δεν έχει μεγάλη γκάμα και το 5 ξέρουμε ήδη ότι έχει βαθιά συναισθηματική φωνή και φαίνεται πολύ έμπειρος, μπορεί να παίξει τα πάντα. Η ύπνωση στην οποία σας έχω υποβάλει θα τελειώσει σύντομα οπότε κάντε λίγη υπομονή και σας ικετεύω να είστε όσο πιο ανοιχτόμυαλοι μπορείτε για αυτό το τελευταίο μέρος. 



Πάμε λοιπόν στη διανομή: Στο ρόλο του καλού badass έχουμε με μια πρώτη ματιά 2 υποψήφιους. Το 1 και το 3. Αλλά το 3 παραείναι badass οπότε το αφήνουμε στην άκρη (ένα το κρατούμενο). Στο ρόλο του κακού έχουμε το 3 και το 5 σε απελπιστική ισοβαθμία, αλλά όπως είπαμε το 3 είναι πιο περιορισμένου ρεπερτορίου οπότε θα του κάνουμε τη ζωή πιο εύκολη και θα τον πάρει τον ρόλο. Το 5 είναι μπαλαντέρ όπως είπαμε. Σίγουρα θα τον βολέψουμε κάπου αλλού. Πάμε και στα ευκολάκια τώρα. Το 2 είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του παπαγάλου. Αυτή η γαμψή μύτη, αυτό το μικρό προγούλι και τα εκφραστικά παραπονιάρικα μάτια που αντικρίζουν την απονιά αυτού του κόσμου... Νομίζω ότι είπα αρκετά. Και το 4 συμφωνούμε όλοι με μια φωνή ότι πάει συστημένο για το ρόλο της γκόμενας. Το μόνο κενό είναι το παιδί αλλά έτσι κι αλλιώς δεν είχαμε παιδί στο κάστινγκ οπότε θα βάλουμε το μπαλαντέρ. Με λίγα εφέ κτλ θα το βολέψουμε με το 5. Και θα μπορεί να ανεβάσει και τα επίπεδα συγκίνησης όταν χρειάζεται, λόγω βαθιάς φωνής και εμπειρίας. Νομίζω ότι κάναμε ότι καλύτερο μπορούσαμε κι όποιος διαφωνεί να πει τη δική του πρόταση. Ντάξει; Άντε μπράβο! Γεμίσαμε εξυπνάκηδες.



Σας ευχαριστώ πολύ που μοιραστήκατε αυτό το ταξίδι μαζί μου. Τώρα θα χτυπήσω τα χέρια μου δυο φορές στα μούτρα μου και αυτόματα θα θυμηθείτε ξανά όλες τις ταινίες που έχετε δει. Αλλά πριν από αυτό θα πω 2-3 αλήθειες μαζεμένες. Μερικοί από εσάς θα συνεχίσουν να θεωρούν το Νίκολας Κέιτζ (ναι το 2) καλό ρολάκια για ταινίες δράσης με το επιχείρημα ότι ο βράχος ήταν ταινιάρα και αγνοώντας τελείως ότι η καλύτερη ερμηνεία του ήταν εκείνη που έκανε τον αλκοολικό που αργοψόφαγε στο Λας Βέγκας. Μερικοί θα συνεχίσετε να πιστεύετε ακόμα ότι ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο (ΤΙ; το 4 είναι άντρας; Άντε ρε!) καλά δε συνεχίζω. Οι αναμνήσεις σας από αυτή τη διαδικασία ύπνωσης που ακολουθήσατε θα διαγραφούν για πάντα. Θα μείνει μόνο σαν ένα μακρινό όνειρο χαμένο ανάμεσα από παπαρούνες και βυζιά στα βάθη του υποσυνείδητου σας. Πάμε λοιπόν... ΠΛΑΤΣ!... ΠΛΑΤΣ!

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου