Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2012

Το καλοκαιράκι...

Διακοπές με τον Μέρφι….



Καθυ-στερημένος όπως πάντα, αποφάσισα να γράψω αυτήν την ωδή για την καλύτερη εποχή του χρόνου (nooooooot) λίγο πριν αποφασίσει να μας αφήσει στην ησυχία μας. Όπως κάθε παλιόγερος, περίεργος, που σέβεται τον εαυτό και τις πάνες για την ακράτεια που φοράει, δεν βρίσκω πολλά θετικά σε αυτό το διαφημιστικό της Κόλασης που βιώνουμε για τρεις μήνες κάθε χρόνο. Δεν λέω, οι διακοπές, η θάλασσα, οι παραλίες, τα μπάνια και τα ξενύχτια με συγκινούν όσο τον καθένα. Εκεί όμως βρίσκεται και η μεγάλη παγίδα της εποχής αυτής…. ‘Όλα αυτά τα όμορφα πράγματα δεν έρχονται ΠΟΤΈ μόνα τους. Είναι σαν αυτός ο αλήτης ο Μέρφι να έχει γράψει ολόκληρο το μαμημένο του νομοσχέδιο δεκαπενταύγουστο, χωρίς να έχει πάρει και άδεια από την δουλειά…



Και προχωρώ στην «ανάλυση» των ισχυρισμών μου (που θα πρέπει να θεωρηθεί ως δώρο από τον τυχερό αναγνώστη- γεια σου μαμά- αφού με της κρυάδες που ακολουθούν σίγουρα θα νιώσει «καλύτερα»). Ανέφερα παραπάνω τους λόγους που το θέρος είναι τόσο μοναδικά, μαγευτικά όμορφο. Όπως επίσης και ότι αυτές τις σταγόνες παραδείσου συνήθως τις ακολουθούν ολόκληρες πλημμύρες κόλασης. Γιατί για κάθε απόδραση από τους θαλάμους (νεοελληνιστή πόλεις), πρέπει να υπομείνεις την ταλαιπωρία του πλοίου, τους χιλιάδες κάγκουρες οι οποίοι λογικά έμαθαν να περπατούν στα 14 και να μιλάνε στα 17 (μαν, μπόι, γατάκια, ΜΥΚΟΝΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΣ), τους περίεργους ντόπιους στο εκάστοτε μέρος και άλλα πολλά……. Για κάθε εξόρμηση σε κάποια υπέροχη παραλία, πρέπει να κάνεις τα στραβά μάτια για τα κοπρόσκυλα που αμολάει ο κάθε «φιλόζωος» για να βρει γκόμενα, τους αθληταράδες με τις ρακέτες (πάλι μπαίνει στην μέση η γκόμενα), η μάλλον τους ΛΑΔΩΜΕΝΟΥΣ αθληταράδες με τις ρακέτες που νομίζουν ότι όσο πιο πολύ φέρνουν σε μπριάμ τόσο πιο εύκολα θα κάνουν σεξ, την κάθε είδους «κοπελίτσα» με το ανύπαρκτο μαγιό (ναι και αυτό είναι αρνητικό όταν αυτή συνοδεύεται από την κλασσική αγέλη από λιγούρηδες τζιβάτους ή μοδάτους ή γενικά «άτους» τύπους), τα πιτσιρίκια που θεωρούν τρομερά αστείο να πετάνε χώμα και πέτρες στους ανυπεράσπιστους λουόμενους, το νταβατζιλίκι για τις ξαπλώστρες καθώς και τα summer freaks που δεν βγαίνουν από την θάλασσα παρά μόνο αν αυτή βγει πρώτη. Τέλος για κάθε βράδυ που βγαίνεις και θες και εσύ σαν άνθρωπος να πιεις μέχρι λιποθυμίας και να κάνεις ότι βλακεία κατέβει στην γκλάβα σου, να μην μπορείς γιατί πρώτον δεν σου φτάνουν τα λεφτά και δεύτερον τα μαγαζιά είναι τόσο ασφυκτικά γεμάτα που δεν μπορείς να κουνηθείς, όχι να κάνεις και καφρίλες.



Όλα αυτά που περιγράφω ακούγονται υπερβολικά και άσχημα; Η συνέχεια είναι ακόμη χειρότερη. Γιατί κάπου εδώ μπαίνει στην κουβέντα ο κύριος Μέρφι. Ας υποθέσουμε ότι είσαι διατεθειμένος να κάνεις τα στραβά μάτια για τις σαγιονάρες με την διχάλα, για τα γυαλιά-μύγα, για τα αντηλιακά με μυρωδιά ξέχειλου βόθρου, για τις μπόμπες που σερβίρονται σε τιμή αμβροσίας, για, για, για, για και είσαι αποφασισμένος να περάσεις όμορφα στις διακοπές σου. Αν το Σύμπαν έχει διαφορετική άποψη, τότε καλέ μου φίλε την πάτησες. Θα είσαι ΕΣΥ αυτός που δεν θα πετύχει ούτε μία μέρα ήρεμη θάλασσα σε 15 μέρες διακοπών, θα είσαι ΕΣΥ αυτός που θα έχει στο διπλανό δωμάτιο πιτσιρίκια που φωνάζουν πιο δυνατά από τη θύρα 13, θα είσαι ΕΣΥ αυτός που θα μένει στο δωμάτιο που δεν έχει ζεστό νερό, το ΔΙΚΟ ΣΟΥ πλοίο θα πάθει μηχανική βλάβη, ΕΣΥ θα είσαι ο τυχερός που θα πάθει τροφική δηλητηρίαση από τα φρεσκότατα ψάρια της ταβέρνας, (το επόμενο αφορά μόνο κοπέλες, γιατί ο νόμος του Μέρφι πιστεύει στην ισότητα των φύλων) θα είσαι ΕΣΥ αυτή που θα της έρθει περίοδος νωρίτερα απ ότι περίμενες… Καταλαβαίνεις τι εννοώ τώρα; Βλέπεις τον εαυτό σου κάπου ανάμεσα σε αυτά τα παραδείγματα; Είμαι βέβαιος πως ναι.
Και όλα αυτά που περιγράφω παραπάνω είναι μάξιμουμ 10-15 μέρες (άντε 30 για τους δημόσιους υπαλλήλους). Τις υπόλοιπες 70-80 μέρες απλά κάθεσαι σε μία καυτή τενεκεδούπολη και τα βάσανά σου είναι ακόμη περισσότερα. Το πρωί για να πας στην δουλειά ψήνεσαι, στην δουλειά έχουν όλοι νεύρα από την ζέστη και η ατμόσφαιρα θυμίζει Βαγδάτη (πως δεν πήρα ένα μαχαίρι μόνο ένας θεός το ξέρει, παραλίγο το Παγκράτι να γινότανε Βαγδάτη που λέει και ο ποιητής), στον γυρισμό και πάλι ψήνεσαι αλλά αυτήν την φορά έχεις και πάλι νεύρα από την δουλειά, ώσπου φτάνει η στιγμή που μπαίνεις σπίτι σου κατάκοπος και με τα νεύρα σμπαράλια μόνο και μόνο για να διαπιστώσεις πως η ζέστη έφτασε εκεί πριν από σένα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά δεν έχει καν ετοιμάσει ένα πιάτο φαΐ που γυρνάς ξεθεωμένος από την δουλειά. Μαγεία…….




Σημείωση: Η παραπάνω παράγραφος αναφέρεται σε αυτούς που έχουν αυτοκίνητο, οι άλλοι πρέπει να τα υποστούν όλα αυτά με τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Φαντάζομαι πως όλοι νοιώθουν ένα ρίγος στην σκέψη αυτή. Στο να περιμένεις δηλαδή ένα λεωφορείο στους 43 βαθμούς Κελσίου μαζί με καλοσυνάτες γιαγιάδες που τις έχει χτυπήσει η ζέστη στο κεφάλι και μονολογούν «ουυυυφ» και «μα τι ζέστη είναι αυτή;» και «τέτοια ζέστη ούτε το 42 δεν είχαμε» και να ιδρώνουν από κάθε πιθανό σημείο. Is this a drop of Heaven or what? Που λένε και στο χωριό μου.



Μετά από όλα αυτά πιστεύεις ακόμη πως το καλοκαίρι είναι η καλύτερη εποχή του χρόνου; Είσαι πάνω από 18 και ανυπομονείς ακόμη να έρθει το «γλυκό καλοκαιράκι»; Για να είμαι ειλικρινής δεν δίνω δεκάρα…. Εγώ το βαρέθηκα το καλοκαίρι!!!! Αυτά…
Υ.Γ. !: Ο γραφών πήγε 40 μέρες διακοπές (μην μπερδευτείς, άνεργος)
Υ.Γ. 2: Ακόμη χειρότερα τα πράγματα για τους οπαδούς ομάδων με προβλήματα. Αν είναι δύσκολο να δεις χειμώνα τον Βύντρα το καλοκαίρι είναι αβάσταχτο
Υ.Γ. 3: Προς όλους τους γαμάτους τύπους: Επειδή είναι καλοκαίρι, ΤΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΔΕΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ!!!!!! ΦΤΑΝΟΥΝ ΠΙΑ ΟΙ ΔΙΧΑΛΕΣ ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ!!!!



3 σχόλια :

  1. Ένας ύμνος για την εποχή της ανεμελιάς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Επιτέλους, κι ένας σοβαρός blogger που μισεί το κακοκαίρι!!

    http://den-pame-kala.blogspot.gr/2011/07/blog-post.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ηταν λογια καρδιας μετα απο 1,5 μηνα κωλοδιακοπες....

    ΑπάντησηΔιαγραφή