Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2012

Αι Γουονα Μπι Α Ματσο μαν…



   Το σημερινό μου πόνημα αφορά τους απυρόβλητους. Έτσι απλά, χωρίς εισαγωγές, χωρίς σάλιο, χωρίς συναίσθημα. Το κείμενο αυτό θα είναι όπως η ταινία. Με κρεμασμένα στήθη, γεμάτο ανδρισμό, τεστοστερόνη και βαρβατίλα. Θα ενσκήψω πάνω στο θέμα όπως οι γερο-άγριοι πάνω στους κακόμοιρους κομπάρσους.





   Θα ξεκινήσω  από το τι περιμένω από αυτήν τη ψυχοσωματική τσόντα (γιατί όπως κάθε πουρό που σέβεται τον εαυτό του και δεν του σηκώνεται από τα πολλά αναβολικά που πήρε στα νιάτα του, το μόνο που μπορεί να σηκώσει είναι το χέρι, άντε και το πόδι του). Καταρχήν περιμένω ΑΙΜΑ. Πολύ αίμα. Πάρα πολύ αίμα. Περιμένω τους σεβάσμιους παππούληδες των B movies να μην αφήσουν πέτρα πάνω στην πέτρα. Να κάνουν κολυμπιθρόξυλο ότι συναντήσουν μπροστά τους. Ανθρώπους, ζώα, βουνά, πολεμικές μηχανές, και τον αρχάγγελο Γαβρηίλ να δουν, ΑΠΑΙΤΩ να τον ξεπουπουλιάσουν και να τονε βάλουνε στον φούρνο με πατάτες! Γιατί που να πάρει ο διάολος το κάστ δεν σου επιτρέπει να περιμένεις τίποτα λιγότερο. Σταλόνε (για τους φίλους «Άντιαααααααν, Άντριαααααν»), Σβαρτζενέκερ (για τους φίλους «…»), Ζαν Κλόντ Βαν Νταμ (αν μπορέσει και κάνει γυριστή κλωτσιά θα ξέρω ότι άξιζε το εισιτήριο), Μπρους Γουίλις (και μόνο το ότι είναι ο αγαπημένος του Παπα-ναζί λέει πολλά) και Τσακ Νόρις (αυτός δεν έχει φίλους, τους έχει σκοτώσει όλους και δεν έχει δικαστεί ποτέ, είναι κάτι σαν τον Μητσοτάκη τώρα που το σκέφτομαι…) μεταξύ άλλων, σου λένε ότι ΕΔΩ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙΣ ΜΙΚΡΕ. Το δεύτερο που περιμένω να δω, είναι υπόθεση. Ναι ναι καλά διάβασες, υπόθεση. Φυσικά δεν εννοώ βαθύ κοινωνικό μήνυμα και δακρύβρεχτους διαλόγους. Περιμένω εξοργιστικά γαμάτες ατάκες (όπως στο Ράμπο 3 που εννοώ επιτίθεται στον Σταλόνε και στον φίλο του ένα τάγμα Σοβιετικά καθάρματα, αυτός λέει με το χαμόγελο του μπότοξ «να τους περικυκλώσουμε;»), περιμένω να δω ποιος θα είναι πουλημένος αυτήν τη φορά, ποιοί θα πεθάνουν στο τέλος και πάνω απ’ όλα περιμένω την ατάκα αποχώρησης. Αυτό θα είναι το πιο σημαντικό απ’ όλα. Γιατί αυτό θα κρίνει αν όταν βγείς πετάξεις το κουτί με το αναψυκτικό στα σκουπίδια ή σε ένα παρκαρισμένο αμάξι από την πολύ πόρωση.



   
Στην συνέχεια θα αναφερθώ στο τι θα πρέπει να περιμένει ο μέσος θεατής από την ταινία. Έχουμε και λέμε λοιπόν… Αν θες να δεις κοινωνική ταινία, ΔΕΝ πας στους απυρόβλητους. Αν θες να δεις πολιτικοποιημένη τέχνη, ΔΕΝ πας στους αφιλότιμους. Αν θες να δεις μεγάλες ερμηνείες, ΔΕΝ πας στους αφτιασίδοτους. Αν θες να θαυμάσεις την τεχνική της ταινίας, ΔΕΝ πας στους αλοπρόσαλους. Αν θες να ρίξεις γκόμενα, ΔΕΝ ΔΕΝ ΔΕΝ πας στους ασταμάτητους (εκτός και αν στο προτείνει η κοπέλα, οπότε όχι μόνο πας αλλά και την παντρεύεσαι μετά την προβολή γιατί σίγουρα θα σε αφήνει να βλέπεις και μπάλα). «Και τότε γιατί πας;» θα αναρωτηθεί κάποιος. Φαντάζομαι πως όποιος έχει φτάσει μέχρι εδώ γνωρίζει την απάντηση… ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΓΑΜΑΤΗ!! Έχει όλους τους καμένους ήρωες της νιότης μας μαζί, έχει ξύλο, πιστολίδι, αίμα, καθόλου σεξ, είναι γεμάτη φαλλοκράτες που αγαπούν πιο πολύ τον γεμιστήρα τους παρά τις γυναίκες και τέλος τα ποπ-κορν είναι φοβερά! Φαντάσου, απλά φαντάσου τον Εξολοθρευτή, να συνεργάζεται με τον Ράμπο, τον Γκάιλ (από το Street Fighter), τον Ιβαν Ντράγκο, τον Τσακ Νόρις και τον Τζον Μακλειν και να εξαπολύουν τις ατάκες τους στον κάθε κακόμοιρο τρομοκράτη! Για πόση πώρωση μιλάμε;;;; Φυσικά θα χρειαστεί να επιστρατευτεί η αίσθηση του μαύρου χιούμορ του καθενός για τι στιγμές αμερικάνικου μεγαλείου (America fuck yeah και δεν συμμαζεύεται…) και για τις προσπάθειες του Σταλι για να βγάλει συγκίνηση, αλλά εντάξει αυτό λογικά θα είναι μόνο μία σταγόνα στον ωκεανό μαγείας που θα παρακολουθήσει ο τυχερός λάτρης του καλού σινεμά!  

   


Εν κατακλείδι και για να μην κουράζω άλλο, οι ακοινώνητοι  είναι η ταινία που κάθε geek που σέβεται τον εαυτό του περίμενε και περιμένει να δει! Γιατί μπορεί να μεγαλώνουμε, μπορεί να μην μας βαράνε πια στο σχολείο (απλά επειδή το τελειώσαμε), μπορεί τα σπυράκια να έχουν εξαφανιστεί από το πρόσωπο, μπορεί ακόμη μερικοί από εμάς να έχουν κάνει και σέξ τσάμπα, αλλά ο φλωράκος που φτιαχνόταν με την δύναμη του Σταλόνε και που ήθελε να γίνει ο Κάλιντορ ο εξολοθρευτής, πάντα υπάρχει μέσα μας και παίζει uno σε μία σκοτεινή γωνιά της ψυχής μας…





Υ.Γ. Μετά την ταινία θα ακολουθήσει και κριτική του έργου! Ελπίζω να είναι ένα κείμενο στο οποίο θα γράφω μόνο ΑΑΑΑΑΑΑΑΡΡΡΡΡΡΡΡΡΓΓΓΓΓΚΓΚΚΚΚΚΚΚΚ!!


1 σχόλιο :