Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012

Ταξίδι στον χρόνο; Άστο καλύτερα…

Κυριακή μεσημέρι, με μισό κιλό γουρουνόπουλο στο στομάχι, κάθομαι ξαπλωμένος στον καναπέ μου. Όλα φαντάζουν ειδυλλιακά μέχρι που κάνω το λάθος να ανοίξω την τηλεόραση. Και κάπου εκεί ΜΠΑΜ! Έγινε το κακό. Συντονίζομαι στο μεγάλο ΠΑΣΟΚΟ-κανάλι. Τρίβω τα γουρλωμένα μάτια μου. Τι είναι αυτό το ξανθό κωλόπαιδο; Η αγωνία μεγαλώνει… Ωχ, γιατί είναι σε ένα κατά τα φαινόμενα ερημικό νησί; Κάτι μου θυμίζει αυτό… Ξαφνικά εμφανίζεται και η τύπισσα και ξέροντας ότι τα κανάλια δεν δείχνουν τσόντες στις 3:30 το μεσημέρι αμέσως καταλαβαίνω… Είναι η Γαλάζια λίμνη. Πάλι. Πάλι.. Πάλι!!!!!!!! Για 63η φορά τα τελευταία 20 χρόνια που καταλαβαίνω τι μου γίνεται συναντώ μπροστά μου αυτό το συμπαθητικό κατά τα άλλα φιλμάκι (γιατί πλέον εγώ και όλοι οι άλλοι  βαριόμοιροι τηλεθεατές έχουμε μπει στην ψυχολογία των ιεροδούλων. Τι είναι αυτό; Όπως οι πόρνες φτάνουν στο σημείο να σιχαίνονται το σεξ μετά τις πρώτες 2.000 φορές, έτσι και οι τηλεθεατές φτάνουν στο σημείο να μισούν με όλη τη δύναμη της παραμορφωμένης από τις επαναλήψεις ψυχής τους ταινίες τέτοιου τύπου). Τα συναισθήματα θεριεύουν καθώς πλημυρίζουν το κεφάλι άγριες μνήμες από πρώτη περίοδο, «wax on-wax of», «φτάνει πια κυρία Θάλεια! Φτάνει πιά!», γκαρσόνα β και πάει λέγοντας. 

Κάθε καλοκαίρι, εκτός από την ζέστη τις σαγιονάρες με διχάλα και το στριμωξίδι στις παραλίες (για περισσότερα εδώ), είμαστε αναγκασμένοι να βλέπουμε και τις διαβολικές σειρές και ταινίες που βρίσκονται στις αποθήκες των καναλιών. Το Καράτε κιντ, η Γαλάζια Λίμνη, το Αγάπη μου συρρίκνωσα τα παιδιά, το καφέ της χαράς, το Ρετιρέ και πολλά πολλά  ΠΟΛΛΑ άλλα. Κάθε μία από αυτές τις ταινίες έχει παίξει τον δικό της ρόλο στην διαμόρφωση της προσωπικότητας των ανθρώπων της γενιάς μας. Τολμώ να πω ότι η Κατερίνα του Ρετιρέ, η Ελένη η Βλαχάκη και ο Ντάνιελ- θα ήθελα να είμαι μαύρος- Σαν ευθύνονται για πολλά από τα ψυχολογικά προβλήματα των νέων. Για να μην το πάω ένα βήμα παραπέρα και τους κατηγορήσω για την άνοδο της Χρυσής Αυγής.



Σε αυτό το τόσο μεγάλο και σοβαρό θέμα λοιπόν, δεν θα μπορούσα να αναφερθώ μόνος μου. Γι’ αυτό, ζήτησα βοήθεια από τα άλλα μέλη της Αγίας Τριάδας του Spoiler Alert ώστε να καταφέρουμε να καλύψουμε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο εύρος από τα καταστροφικά επαναλαμβανόμενα απόβλητα της ελληνικής τηλεόρασης.

Mε αυτό το τερατούργημα, θα γαργαλίσουμε τις πατούσες από τα αγριότερα θηρία της πρωινής και μεσημεριανής «ψυχαγωγικής» ζώνης. Ξεκινώ πρώτος την ψυχανάλυση χωρίς πολλά λόγια γιατί έτσι μ’αρέσει (είμαι πολύ μασίφ αρσενικό τελικά).

Έχουμε και λέμε. Καράτε κίντ. Μετανάστης Ιταλός, συναντά Γιαπωνέζο καλοκάγαθο ημι-ανώμαλο και αλκοολικό παππούλη. Ερωτεύεται μία δεκαεξάχρονη αμερικάνα και προσπαθεί να την κερδίσει με το να γίνει γαμάτος στο σχολείο, στα σπόρ, στα ηλεκτρονικά και γενικά σε όλα. Παιδικός έρωτας θα μου πεις, που να ξέρει ότι με δύο-τρεις τεκίλες με ταμπάσκο η δουλειά θα μπορούσε να γίνει…. Τελοσπάντων συνεχίζω… Επειδή απλά δεν είναι γαμάτος και πηγαίνει με ποδήλατο στο σχολείο τρώει ξύλο από τους πραγματικά γαμάτους της τάξης. Και τότε στρέφεται στο καράτε… Ωπ, συγγνώμη, παρασύρθηκα. Τι είναι αυτό που κάνω; Σας περιγράφω το καράτε κίντ; Αφού όλοι το ξέρετε, σωστά; ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑΑΑΑ!!!!!!!!!! Όλοι το ξέρουμε, όλοι το έχουμε δει, ΟΛΟΙ το έχουμε βαρεθεί. ΔΕΝ είναι πια συγκινιτηκό!!!! Καθόλου! Αλήθεια θείε Μεγκα!!! Ήμουν καλό παιδάκι, δεν έκανα ζημιές! Όχι άλλο Μιγιάγκι παρακαλώ!



Για την γαλάζια λίμνη μίλησα λίγο στην αρχή και νομίζω πως αν το πάω πολύ μακρυά θα έχουμε αυτοκτονίες. Θα περιοριστώ στο να περιγράψω μερικές καπιτάλε σκηνές της ταινία. Στην αρχή, ο ξανθομπάμπουρας και η λίτσα (εκ του καβλίτσα) μεγαλώνουν. Κολύμπι, ανεμελιά, ψάρεμα, ζωάρα. Μετά ξεκινούν τα προβλήματα. Πρώτη περίοδος μέσα στην γαλάζια λίμνη και κάπου εκεί οι μέρες της αφθονίας τους είναι μετρημένες. Γιατί όταν η περίοδος έρχεται, η επικοινωνία και η συζήτηση φεύγουν. Τεσπα, λίγο αργότερα αρχίζουν το ντίγκι-ντίγκι και όλα γίνονται καλύτερα. Κάμουν οικογένεια και ζουν την μίζερη ζωούλα τους στο μαγευτικό νησί. Μόνο δελφίνια να τους πετάνε τους New York Times στην εξωκαλαμιά δεν έχουν. Πικάντική λεπτομέρεια. Πως στο διάολο ο τυπάς έχει πάντα καλοχτενισμένο μαλλί και μαγουλάκι φράπα φρεσκοξυρισμένο; Αυτό όσες φορές το έχω δει (και είναι πολλές) δεν έχω καταφέρει να το απαντήσω.


Τέλος, έπεσε σε μένα το βαρύ φορτίο να μιλήσω για την Ρωμιάδα. Την εποποιία του Χάρη Ρώμα, του ηθοποιού που με το πολύπλευρο ταλέντο του και την μεγάλη γκάμα και φαντασία του έχει καταφέρει να μείνει για χρόνια στην καρδιά των Ελλήνων. Κινούμενος εντέχνως ανάμεσα στην κωμωδία και στο δράμα καταφέρνει και καθηλώνει το κοινό μπροστά στην οθόνη τους. ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!! Είκοσι γαμημένα χρόνια η μόνη διαφορά που υπάρχει στους ρόλους του είναι αν φοράει γυαλιά η όχι! Δικηγόρος, δήμαρχος, βυζαντινολόγος, γενικός γραμματέας υπουργείου ή πλαστικός χειρούργος δεν έχει σημασία. Είναι απλά ο Ρώμας! What if dear Harry έπαιζες και κάτι άλλο έτσι γι αλλαγή;;;; Χαζή ερώτηση το ξέρω. Αλλά εντάξει για να τον δείχνουν τόσα χρόνια λογικά θα αξίζει κάτι και θα τον αγαπά ο κόσμος, σωστά; ΛΑΘΟΣ ΡΕ! Ο κόσμος ότι του δείχνεις συνέχεια το βλέπει! Όταν του πιπιλίζεις το μυαλό με κάτι, στο τέλος το αγαπάει! Βλέπε Χίτλερ, βλέπε Γιουροβίζιον!



Στην συνέχεια η συντρόφισσα De La Renta θα μας αναλύσει τον μύθο του Καρουζελ


Όχι παλι μεσημεριατικο... by Ντε Λα Ρέντα

Είναι το πρώτο μεξικάνικο μεταγλωττισμένο που είδα γύρω στα 10 , 11 (από το 1989 είχε βγει αλλά στην Ελλάδα προβλήθηκε από τα μέσα της δεκαετίας του '90 περίπου,τουλάχιστον τότε το ανακάλυψα εγώ). Τότε και τώρα αν δω κάνα επεισόδιο στο γιουτ(ι)ούμπ μου φαίνεται αστείο. Έως πολύ αστείο ακόμα και όταν οι πρωταγωνιστές έκλαιγαν (αφού έκλαιγαν αστεία,εγώ φταίω; Ωωωωχ..) Όχι,δεν είναι η Μαρία λα Ντελ Μπάριο. Ούτε η Παο(υ)λίνα. Ω, ρε τι θυμήθηκα! Αυτά είναι πολύ μεταγενέστερα.  Αλλά δε θέλω να το κατατάξω εκεί γιατί έχε χάρη που συμπαθούσα εκείνο τον παππούλη, το Φερμίν, που ήταν γλυκούλης και κάθε φορά νόμιζα ότι θα πάθει συγκοπή γιατί μου φαινόταν πολύ γέρος. Αν δεν καταλάβατε ακόμα, μιλάω για το Καρουζέλ. Το κόνσεπτ πρωτότυπο για την εποχή,δεν είχα ξαναδεί σίριαλ με σχολείο και έτσι. Πήγαινα και δημοτικό τότε και έκανα τις συγκρίσεις και πωρρωνόμουν κιόλα. Μεσημέρι το θυμάμαι, μετά το σχολείο στην ΕΤ1. Ένα σχολείο, το "Primaria Mundial" , μια καλή και όμορφη δασκάλα, η Χιμένα και οι μαθητές που μου φαίνονταν πολλοί για μια τάξη. Αλλά λίγοι ήταν  οι φίρμες. Α και φορούσαν όλοι γαλάζια σαν στρουμφάκια.


Αυτό που δεν μπορούσα να καταλάβω ήταν 1) τι σχέση είχε ο τίτλος Καρουζέλ με το όλο θέμα και 2) γιατί είχε τόσο μελαγχολική μουσική (αν και ωραία) μια παιδική σειρά.Πολύ πεθαμενατζίδικη, μένω και κοντά στην εκκλησία και μου πεφτε κάπως βαριά. Επίσης στην αρχή έβλεπα το καρουζέλ στους τίτλους αρχής και δεν ήξερα ότι το λένε έτσι. Αργότερα έμαθα ότι λέγεται καρουζέλ και όχι "γύρω-γύρω". Το κάστινγκ αποτελούσαν η δασκαλίτσα, οι μαθητές, ο θυρωρός,η στρίγγλα διευθύντρια και οι γονείς των μαθητών μέσες άκρες. Ανάμεσα στους μαθητές υπάρχαν μια παχουλούλα (Λάουρα) που την κορόιδευαν, κλασικά,ένα πειραχτήρι με την κορδέλα του καράτε στο κεφάλι (Κοκιμότο), ένας ξανθούλης με μπούκλα το μαλλί (Νταβίντ), η κοπέλα του(Βαλέρια), ο μαθητής υπόδειγμα(Ντανιέλ), το κακομαθημένο με την μικροσκοπική Πόρσε (Χόρχε), ο Χάιμε, ο Πάμπλο, η Κάρμεν, η Μαργαρίτα, η Κλημεντίνη, η Μαρσελίνα. Οι φίρμες όμως ήταν 2 και εκεί θα βγάλω όλη μου τη χολή. Ο Σιρίλο ο φτωχός μαυρούλης και το στριμμένο άντερο η Μαρία Χο(υ)ακίνα. Πολύ ίντριγκα μιλάμε. Με έκανε να την αντιπαθήσω τόσο η Χο(υ)ακίνα λες και ήταν αληθινή η ρουφιάνα. Δε θα πω πολλά.


Ο Σιρίλο ο μαυρούλης ήταν φτωχός και ερωτευμένος με το κακομαθημένο σκατοκόριτσο και φυσικά εκείνη τον απέρριπτε και του φερόταν πολύ άσχημα γιατί δεν είχε λεφτά γιατί δεν ήταν λευκός. Ο "μαύρος" τι γράμματα, τι μπιζού (ψεύτικα γιατί δεν είχε να της πάρει αληθινά) αυτή τίποτα. Και το δάκρυ κορόμπιλο ο Σιρίλο με το παραμικρό. Τα 'χα πάρει μιλάμε με την κακιόνα την οχιά τη διμούτσουνη. Ήταν και η φάτσα της αντιπαθητική και της ταίριαζε γάντι ο ρόλος. Θυμάμαι μια σκηνή που πάει ο δύστυχος να κάτσει δίπλα της σε μια σχολική γιορτή και εκείνη τον στόλισε κανονικά. Και τότε της πατάει τον κάλο και σκούζει αυτή λες και την έσφαξε. Και έκανε σαν κακομαθημένο ως συνήθως. Την τρίχα τριχιά. Ένιωσα μια ανακούφιση λες και έτρωγα μακαρόνια με κιμά και ρεγκάτο από πάνω. Άμα πια! Κομπλεξάρα, συγχύστηκα. Έμπαινε Σιρίλο! Μέτα απ αυτή τη σκηνή δεν ξαναείδα Καρουζέλ, απελευθερώθηκε το είναι μου. Κλείνω. Μυρίζει κοκκινιστό!

Και τέλος, το κείμενο του πνευματικού ηγέτη του μπλογκ, του ανθρώπου που με της γνωριμίες του έκανε αυτόν τον πολυχώρο γνωστό στα πέρατα της Γης. Απολαύστε υπεύθυνα!


Την πρώτη φορά που πέθανα  by GeorG
ή "Η καζάκα" εναλλακτίκος τίτλος (για geeks) 

Υπάρχει πρώτη φορά για τα πάντα και όποιος σας πει το αντίθετο είναι ψεύτης. Ακόμα και για να πεθάνεις. Ναι κυρίες και κύριοι. Άλλοι έχουν να αφηγηθούν ιστορίες που τους κόπηκε κεντρική αρτηρία και έζησαν για 2 χιλιοστά, άλλοι έχουν να αφηγηθούν επιθανάτιες εμπειρίες που ένιωσαν το πνεύμα τους να αιωρείται πάνω από το σώμα τους, άλλοι έχουν δει εκείνο το φως στο τέλος του τούνελ, εγώ έχω εκείνο το μεσημέρι!

Ήταν ένα ζεστό καλοκαιριάτικο μεσημέρι. Αύγουστος και είχε ζεστούλα. Όχι την χαρούμενη (ζεστούλα), που κάνει τους ανθρώπους να ερωτεύονται ξυπόλυτοι κάτω από φοίνικες...την άλλη! Που κάνει τα όρνια της ερήμου να τρίβουν τα χέρια τους, τα δελφίνια να βάζουν αντηλιακό όταν βγαίνουν στην επιφάνεια να αναπνεύσουν και τον charmander να βαράει με κουβέρτα την φωτιά στην ουρά του για να τη σβήσει. Ήταν χοντρά - ψιλά κάπου στα 90's... Δεν είχαμε πολλές πυρκαγιές εκείνο το καλοκαίρι, ούτε κανένα καλό σεισμό... καταστροφή για τα κανάλια που πληρώνανε τσάμπα μεροκάματα. Καινούριες σειρές; Ναι περίμενε έρχονται! Τι θες; Τη νέα σεζόν φιλαράκια; Θες να σου βάλουμε και τσάμπα aircondition και να σου σερβίρουμε φραουλίτσες με σαντιγί και να σου απαγγέλλουμε αυτοσχέδια ποιήματα που να υμνούν το πόσο γαμάτος είσαι; Και σου πληρώνουμε και ρεύμα για ένα χρόνο! Μπέσα! Επειδή πολλά είπα... Μέχρι και η γιαγιά μου έξω ήταν. Πότιζε τα λουλούδια ή κάτι τέτοιο. Μόνος μου μέσα στο σπίτι. ΜΟΝΟΣ! Ξαφνικά πατάω 3 στο τηλεκοντρόλ... τα χέρια μου πέτρωσαν... το τηλεκοντρόλ γλίστρησε σαν υποχθόνιο πλαστικό ερπετό... άρχισε να ακούγεται μια μουσική βγαλμένη από κάποιο σκοτεινό όνειρο. Το μέρος του εγκεφάλου μου που ευθύνεται για την κίνηση είχε αδρανοποιηθεί τελείως....


Η μουσική συνοδεύεται από πλάνα του κέντρου της Αθήνας. Στο ταπεινό μου χωριό όπου και πέρασα τα πρώιμα παιδικά μου χρόνια, δεν χρησιμοποιούσα ποτέ τις λέξεις κέντρο και Αθήνα στην ίδια πρόταση μέχρι να φτάσω τα 18. Στο παιδικό μου μυαλό έμοιαζε πλεονασμός. Σαν να λέμε βόρεια Σουηδία, ανατολική Μόρντορ ή νότιος νότιος Πόλος. Στην αρχή λοιπόν παρουσιάζεται ένας τίτλος που μυρίζει σαν λεωφορείο με ακαθάριστα (προχειροκαθαρισμένα ίσα να μην φαίνονται) ξερατά. Δεν θα τον αποκαλύψω ακόμα. Στο φόντο του τίτλου έχουμε διπλοπαρκαρισμένα αμάξια και ελαφρύ ελεγχόμενο μποτιλιάρισμα... δείχνει ταξί... τσιμέντα... δείχνει φτηνά σκυλάδικα... θέλω να φωνάξω βοήθεια αλλά νιώθω το στόμα μου μουδιασμένο, λες και είναι γεμισμένο με βαμβάκι... δείχνει φτηνά έπιπλα... λιοπύρι... ένα ημίχοντρο καφετζή με μισοξεκουμπωμένο πουκάμισο... Αααααγκχ... τι τρέλα είναι αυτή; Ακόμα είναι οι τίτλοι και τσακώνονται... και ... και φτύνουν σούπες; Ξεροκαταπίνω το σάλιο μου. Ίσως να είναι οι τελευταίες εικόνες που αντικρίζω σε αυτό το σκληρό κόσμο. Νιώθω να χάνω τις αισθήσεις μου...                          

Αν υπάρχει έστω και ένας-μια-ένα που δεν κατάλαβε για τι μιλάω, μάλλον είχε το ΠΡΟΝΟΜΙΟ να γεννηθεί κάποια χρόνια αργότερα από μένα. Όλη η προηγούμενη παράγραφος λέγεται ΡΕΤΙΡΕ και μυρίζει καυσαέριο, Ομόνοια και φτηνή κολόνια στους ιδρωμένους σβέρκους μικρομεσαίων δημοσίων υπαλλήλων. Ξεροβήχω... να! Συνέρχομαι. Υπάρχει ακόμα ζωή μέσα μου. Οι αισθήσεις μου επανέρχονται. Η θέληση μου, μου κάνει ηλεκτροσόκ. Σπαρταράω σαν ψάρι. Παλεύω για να ζήσω. Ακόμα δεν έχω πλήρη έλεγχο του σώματος μου. Οι παραμορφωμένες από το άγχος στριγκλιές έρχονται σε πλήρη εναρμόνιση με την πλήρη έλλειψη χιούμορ παρά την εμφανή προσπάθεια να υπάρξει. Ατάκες : “Θα σου λεγα τώρα αλλά έχε χάρη” “Να σου πω τώρα... για χαζή με περνάς”, “Ε ΑΚΟΥ ΝΑ ΔΕΙΣ!” και “ ΠΩΠΩ ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΑΛΛΟ. ΘΑ ΜΕ ΤΡΕΛΑΝΕΤΕ” φαίνονται να φτιάχνουν ένα σκληρό κουκούλι ΜΙΖΕΡΙΑΣ, σφαγμένων ονείρων με νυχοκόπτη πισώπλατα και βαριαναστενάζοντας μας οδηγούν στη τελευταία πράξη της λύτρωσης. Μετά από μισή ώρα περίπου που έχει τελειώσει ο φραπές και έχεις μείνει να ρουφάς τον αφρό και να γλύφεις τα παγάκια, το κουκούλι σπάει και βγαίνει η πεταλούδα. Όμορφη και εντυπωσιακή! Όχι το έντομο! Μη μπερδεύεσαι. Η άλλη. Και σε μαχαιρώνει ανάμεσα στα μάτια. Σου δίνει την τίμια κατά τ' άλλα απάντηση μέσα από τα στόματα κοντόχοντρων οικογενειαρχών με γυαλιά μυωπίας και καράφλα: “ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ ΡΕ ΚΩΛΟΠΑΙΔΟ ΠΟΥ ΘΕΣ ΚΑΙ ΛΥΤΡΩΣΗ! Καλοπερνάς όλο το καλοκαίρι με μπανάκια επειδή έχεις κοντά θάλασσα και θες να καλοπεράσεις ακόμα και το ένα μεσημέρι που έμεινες σπίτι; ΠΑΡΤΑ ΟΛΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ!”


Αγκχχχχ φαίνεται να τελειώνει... να πάρει... ακόμα και η μουσική τέλους είναι σαν αυτοκίνητο πίσω σου στην ουρά που σου κορνάρει 33 δέκατα του δευτερολέπτου πριν ανάψει το φανάρι πράσινο επειδή έχει υπολογίσει πόσο κάνει να ταξιδέψει ο ήχος ως τα αυτιά σου. Έλα μέγκα! Σε σένα στηρίζομαι. Πάντα κόβεις τους τίτλους τέλους και βάζεις χορηγούς. Πάντα ήσουν για τον πούτσο! Κάντο τώρα που το θέλω. ΚΆΝΤΟ ΚΆΝΤΟ ΝΑ ΣΕ ΠΑΡΕΙ!. Το έκανε... γλίτωσα... ο εγκέφαλος μου επιστρέφει... νιώθω τα χέρια μου. Φωνάζω, κλαίω, γελάω, νιώθω ξανά! Πάω για χέσιμο. Καθώς η πρώτη κουράδα κάνει πλάτς νιώθω την ευγνωμοσύνη να με πλημμυρίζει. Είμαι ζωντανός και μόνο αυτό μετράει! Ακόμα και σήμερα όταν ακούω αυτό το πλατς στρέφω το κεφάλι προς τα πάνω και ευχαριστώ όλους τους σκοτεινούς Θεούς της Βαλχάλα για αυτό το μάθημα ζωής.

*υποσημείωση1: Κατά πάσα πιθανότητα αυτή η ιστορία διαδραματίστηκε κάπου στα τέλη των 90's που το ξερατό του Δαλιανίδη που ένωνε την παρακμή τριών δεκαετιών σε μια νέα, παιζόταν ήδη σε επαναλήψεις.
*υποσημείωση 2: Δεν το έχω ερευνήσει αλλά έχω ένα αίσθημα ότι ίσως το ρετιρέ να ήταν η μόνη σειρά που δεν παίχτηκε ποτέ χειμώνα. Και πιστεύω ότι με κάποιο τρόπο, παιζόταν από την αρχή Αύγουστο μήνα σε επαναλήψεις.


3 σχόλια :

  1. Μετα το αλματακι του Χριστου Κωστη (ακα Φοιβος)με τον καφεδοαλουμινοδισκο νωμιζω πως η ζωη στα 90ς ειναι πια ολοκληρωμενη. Η εισοδος και ο προαγγελος της μιζεριας για τα χρονια που ερχονται , να παντρευτεις μια πατσαβουρα που εχει ορμονοπεριοδονευρα 365 μερες το χρονο ή οτι θα βρεθεις αντιμετωπος με μια τετοια σε καποια δημοσια υπηρεσια αποκτα το εν λογω serial-killer προφητικο χαρακτηρα!!! ΠΑΙΣΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΛΑΚΙΕΣ!!!!

    ασχετο ... μιας και πιασαμε νοσταλγια να καταθεσω και εγω την ψυχη μου .......

    αυτος ο μαπας ο Σωτηρακοπουλος ο MEGA ξερολας σε ποσα καναλια δουλευει και δεν μπορουμε να γλιτωσουμε απο δαυτον;;;; ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΟΒΕΙ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΣΑΝ ΛΙΩΜΕΝΟ ΒΟΥΤΗΡΟ ΚΑΙ ΤΙ ΩΡΑ ΕΧΕΣΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΤΟΥΑΛΕΤΑ Ο ΠΟΝΤΟΛΣΚΙ , Η ΠΟΤΕ ΕΠΑΙΞΕ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΜΑΛΑΚΙΑ Ο ΤΖΕΡΑΡΝΤ.

    ΨΙΛΟΞΑΛΑΦΡΩΣΑ!!!!! :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό κάναμε όλοι μας. Προσπαθήσαμε να απαλλαγούμε απο ένα η περισσότερα σκοτεινά κομμάτια του παρελθόντος μας, μιλώντας για αυτα. Ομοιοπαθητική! Δουλεύει καμια φορά

      Διαγραφή
  2. Για τον Σωτηρακοπουλο μεγαλη αληθεια φιλε.Η καταθεση σου ηταν τιμια...Γενικα παντως τα 90'ς ητνα μια πολυ κιτς και καταθληπτικη δεκαετια (ακολουθει 9 χρονια ΠΑΣΟΚ, πολυ θελει ο ανθρωπος;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή