Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2013

Απολιτίκ και πουθενάδες


Καλησπέρα, καλή σαρακοστή και καλές απόκριες. Να νηστέψετε και τις 40 μέρες και να κοινωνήσετε και να πιστεύετε στο Χριστούλη και στη Μπαναγίτσα γιατί μόνο έτσι υπάρχει σωτηρία. Επίσης να πετάξετε χαρταετό και να φάτε ταραμοσαλάτα γιατί αυτά είναι ελληνικά έθιμα σα το μπουζούκι και το κομπολόι. Όχι σα το χριστουγεννιάτικο δέντρο και τα μελομακάρονα! Άντε γιατί άντε!

Βυζιά για να πατήσει κανένας στο πόστ

Οι απόκριες πάντα με μπερδεύουν - δεν ξέρω πότε αρχίζουν και πότε τελειώνουν. Όσες φορές και να ρωτήσω πότε είναι το ξεχνάω μέσα σε 10''. Όπως όταν ρωτάς (για να το παίξεις κοινωνικός) κάποιον γνωστό σου που τον περνάς 3 σχολικές χρονιές και τον βλέπεις κάθε 9 μήνες, σε τι σχολή έχει περάσει και σου λέει, (ή μάλλον ακούς) “ΤΕΙ ...ίας”, και με την πρώτη ευκαιρία που κάποιος τρίτος θα σε ρωτήσει γι' αυτόν θα πεις: “εεεεεε... εεεεε κάτι με υπολογιστές... δε θυμάμαι ακριβώς”. Μετά την μιάμιση παράγραφο που το έπαιξα πάλι επίκαιρος θα περάσω στο δια ταύτα. Σημερινό θέμα, η πολιτική... στην Ελλάδα.



Διαλέγω την Ελλάδα και το τονίζω, όχι επειδή πιστεύω ότι εφαρμόζεται κάτι πολύ διαφορετικό στις άλλες χώρες αλλά επειδή απλά μένω εδώ και οι συνθήκες έχουν ωριμάσει αρκετά ώστε η καλτίλα να μας τρέχει από τα μπατζάκια. Όταν ήμουν στο πρώτο έτος της σχολής μου, άκουσα ένα μπετόβλακα της ΔΑΠ να αναφέρει κάτι περί απολιτίκ φοιτητών. Έλεγε την λέξη με μένος και γεμάτος οργή αναφερόμενος σε όσους δεν πάνε στις γενικές συνελεύσεις και σύμφωνα με το σκατοδαπιτοκέφαλο του, δεν ενδιαφέρονται για την σχολή, την πατρίδα και πάνω απ' όλα την πολιτική...(;) Μέχρι τότε δεν είχα ακούσει πάλι την λέξη απολιτίκ και αναγκάστηκα να μάθω επιτόπου τι σημαίνει. Έμαθα λοιπόν ότι ανήκω και γω σε αυτή την βρωμερή κάστα απόκληρων ψευτοαναρχικών που δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική (ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ). Και για κάποιο λόγο αυτό είναι κακό.

Μπορεί να είναι άχρηστοι αλλά έχουν χιούμορ οι άτιμοι

Στο Ελληνικό πανεπιστήμιο βέβαια, η πολιτική είναι το παν. Όπου πολιτική, βάλε τραπεζάκια κομμάτων, όπου τραπεζάκια κομμάτων βάλε σημειώσεις για τη σχολή και όπου σημειώσεις για τη σχολή βάλε πουθενάδες. Ο πουθενάς είναι μια λέξη που έμαθα λίγο καιρό μετά το απολιτίκ. Είναι ο τύπος - τύπισσα που θα σκάσει μύτη στη γενική συνέλευση μεσημεριάτικα λες και πάει στα μπουζούκια. Κάποιος αρχάριος φοιτητής που τον βλέπει μπερδεύεται για 2 λόγους. Καταρχήν επειδή δεν καταλαβαίνει αν ήταν το προηγούμενο βράδυ μπουζούκια και είναι σερί χωρίς ύπνο ή αν είναι έτοιμος για να πάει εκείνο το βράδυ ή και τα δύο. Και κατά δεύτερον, αν μπουν πάνω από 10 τέτοιοι στην αίθουσα, αρχίζεις και ανησυχείς επειδή νομίζεις ότι είσαι σε λάθος κτήριο – επειδή απλά δεν τους έχεις ξαναδεί, αν και είσαι ήδη φοιτητής μερικούς μήνες. Υπάρχουν και οι άλλοι που δεν είναι ακριβώς πουθενάδες ή τουλάχιστον είναι χαμηλότερο λέβελ. Είναι αυτοί που έχεις βαρεθεί να τους βλέπεις αλλά πάντα εκτός αίθουσας, την οποία αποφεύγουν όπως ο διάβολος το λιβάνι. Ξέχασα να αναφέρω και τα 10 περίπου άτομα που βρίσκονται στην αίθουσα τα οποία είναι πραγματικοί φοιτητές (σε φάση που παίρνουν και πτυχίο πριν τα 15 χρόνια). Τους έχεις πετύχει σε μάθημα και τους έχεις ακούσει να μιλάνε κιόλας. Συνήθως είναι κάτι σε αριστερά (ξέχασα πως τους λένε... σόρρυ). Αυτοί βέβαια δεν είναι τόσο σημαντικοί επειδή συνήθως είναι λιγότεροι και οι γκαρίκλες των άλλων τους νικάνε.



Εγώ που ήμουν απολιτίκ πήγαινα και σε κανα μάθημα θυμάμαι και (το ξέρω θα ακουστεί τολμηρό) κράταγα σημειώσεις μόνος μου. Πήγα και σε μισή γενική συνέλευση η οποία ήταν αρκετή για να βγάλω το πόστ και κόβω και πράγματα. Στη μέση είπε κάποιος της ΔΑΠ ότι οι αριστεροί τους σφάζανε στον εμφύλιο το 60' και τους αποκάλεσε Μπελογιάννηδες. Και οι άλλοι (οι αριστεροί που δε θυμάμαι το όνομα της παράταξης) όρμησαν σαν λιοντάρια και παραλίγο να πέσουνε και ψιλές. Το θέμα ήταν εντελώς σχετικό βέβαια – αναθεώρηση του άρθρου 16 αν δεν κάνω λάθος...


Αν το παράδειγμα με τους Μπελογιάννηδες που σφάζανε τους προγόνους του δαπίτη σας φαίνεται αστείο, τότε δείτε διαλόγους και επιχειρήματα των δαπιτών και λοιπών που μεγάλωσαν και μπήκαν στη Βουλή και φοράνε σακάκια και εκτός μπουζουκιών τώρα. Νομίζω πως δεν είμαι ο μόνος που έχω χορτάσει διαλόγους όπως:
-Τι έχετε να πείτε για την ανεργία στην Ελλάδα κύριε πρωθυπουργέ;
-Έχω να πω ότι 20 χρόνια ΠΑΣΟΚ ήταν πολλά για τον τόπο
-Τι σχέση έχει αυτό με ότι σας ρώτησα;
-Verba volant, scripta manet
-Και τι έχετε να πείτε για το ότι είστε ένα γαμημένο μουνί;
-(ειρωνικό γελάκι) Έχω να πω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ να αφήσει τις ψευτομαγκιές

Μπορεί να μην χρησιμοποιώ πραγματικό διάλογο αλλά χρησιμοποιώ πραγματική λογική σε τέτοιους διαλόγους.

Για να κλείσω, είναι κουραστικά ταιριαστό να βλέπεις πόσο ωραία μικρογραφία της μεγαλοπολιτικής είναι τα (κομματοσκυλο)τραπεζάκια των πανεπιστημίων. Πουθενάδες που δεν περνάνε ούτε έξω από την αίθουσα (με λίγες εξαιρέσεις) οι οποίοι παίρνουν αποφάσεις για την σχολή (στην οποία ξαναλέω... δεν πατάνε). Εμένα κάτι μου θυμίζει πάντως.




Υ.Γ1: Πληροφοριακά, ο Νίκος Μπελογιάννης πέθανε το 1952. Οι άλλοι Μπελογιάννηδες σφάζανε μέχρι το 60'. Μάλλον τους άφησε στο πόδι του.

Υ.Γ2: Στις μόνες εκλογές που παρουσιάστηκα στη σχολή πέτυχα τυχαία πανυγηρισμό της ΔΑΠ που είχε μόλις νικήσει. Έπαιζε στα ηχεία "Ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα" και είχαν βγει όλοι έξω και αγκαλιάζονταν σχεδόν κλαίγοντας.

5 σχόλια :