Τρίτη, 30 Απριλίου 2013

Είσαι πιο όμορφη απ' όσο νομίζεις



Μερικές γυναίκες μπαίνουν σε μια αίθουσα που είναι ένας τύπος με ένα καμβά. Κάθονται με γυρισμένη την πλάτη και αυτός αρχίζει και τους κάνει ερωτήσεις σχετικά με την εμφάνιση τους και ταυτόχρονα να τις σχεδιάζει. Αυτές αρχίζουν να περιγράφουν πως είναι οι μούρες τους και τα μαλλιά τους σε κλίμα ελαφριάς συγκίνησης ενώ στο background παίζει μουσική που καταλαβαίνεις από νωρίς ότι έχει σκοπό να σου φανερώσει μια μεγάλη αλήθεια. Αφού τελειώνουν την περιγραφή τους, βγαίνουν από το δωμάτιο χωρίς να δουν τον πίνακα και χωρίς ο καλλιτέχνης να δει τα πρόσωπα που ζωγράφιζε. Στη δεύτερη φάση μπαίνουν κάποιες τρίτες και περιγράφουν τις ίδιες μούρες που πριν μιλούσαν για τον εαυτό τους και ο καλλιτέχνης τις ξανασκιτσάρει. Στο τέλος αποδεικνύεται ότι κανένα από τα δύο σκίτσα δεν έχει σχέση με το πραγματικό πρόσωπο αλλά η δεύτερη εκδοχή είναι ελαφρώς λιγότερο σαύρα.


Σε περίπτωση που δεν το καταλάβατε αναίσθητα μοσχάρια εδώ είναι το σημείο που συγκινείστε και αναρωτιέστε πόσο μεγάλη σημασία δίνουμε στην εξωτερική μας εμφάνιση (ειδικά εσείς οι γυναίκες) και πόσο σκληροί (ες) είμαστε μερικές φορές με τον εαυτό μας που δεν καταλαβαίνουμε πόσο όμορφους μπορεί να μας βλέπουν κάποιοι τρίτοι που μας γνώρισαν πριν 3 λεπτά.

Όπως καταλαβαίνετε, δε με άφησε ασυγκίνητο το όλο θέμα, και αυτός είναι και ο λόγος που γράφω αυτό το άρθρο άλλωστε. Θα ήθελα να σας αναπαραστήσω μερικά παρόμοια concept με απώτερο σκοπό να αναδείξω την εγκυρότητα του γνήσιου. Όποιος γελάσει ή του δημιουργηθεί έστω η διάθεση να γελάσει είναι γουρούνι της λάσπης μαλάκες! Σοβαρά!

Βάλτε την ανάλογη μουσική ενώ διαβάζετε:



Πρότζεκτ 1: Είσαι πιο σπάνια μοναδικά καλό παιδί απ' ότι νομίζεις

Τέσσερις επτάχρονοι Έλληνες μπαίνουν σε μια αίθουσα που είναι ένας ζωγράφος. Κάθονται με γυρισμένη την πλάτη και αυτός αρχίζει και τους κάνει ερωτήσεις σχετικά με την εμφάνιση τους και ταυτόχρονα να τους σχεδιάζει. Αφού τελειώσουν όλοι μετά μπαίνουν οι μανάδες τους οι οποίες ξεφεύγοντας ελαφρώς από το θέμα φτάνουν μετά από μερικά λεπτά που κρατήθηκαν να αρχίσουν μιλάνε για το πόσο καλά και ξεχωριστά παιδιά είναι οι γιοί τους. Μετά το τέλος και των δύο σκίτσων τα αποτελέσματα είναι συνταρακτικά. Τα πρώτα σχέδια είναι ο Μπάτμαν, ο Yugi-Oh, ο Σονγκόκου(ν) και ο κόκκινος power ranger και όλα τα δεύτερα είναι αγιογραφίες με πολύ μεγάλα κεφάλια για να χωράει κάπου ο εγκέφαλος της περιγραφής.



Πρότζεκτ 2: Είσαι το ίδιο ευθύς και κάθετος όσο νομίζουν οι άλλοι

Πέντε δικηγόροι μπαίνουν σε μια αίθουσα που υπάρχει ένας ζωγράφος κρυμμένος πίσω από ένα παραβάν. Δεν τους κάνει καν ερωτήσεις επειδή δε χρειάζεται. Αφού ο καθένας μιλήσει κάνα μισάωρο για τον εαυτό του φεύγει και στον δεύτερο γύρο μπαίνει ο αντίστοιχος τελευταίος πελάτης του καθενός από αυτούς και κάνει το ίδιο. Όλοι οι τελικοί πίνακες είναι μερικές τυχαίες αλλά ευθείες κάθετες γραμμές του ίδιου χρώματος πάνω στον άσπρο καμβά. Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι ο ένας καμβάς (δεν έχει σημασία ποιος) έχει και μια κολλημένη μύξα επάνω του. Αποκαλύπτεται ότι όλη αυτή την ώρα πίσω από το παραβάν βρισκόταν ένα τυφλό άλογο με συνάχι, που φορούσε φίμωτρο με ένα πινέλο ραμμένο πάνω του. Όλη αυτή την ώρα προσπαθούσε να πιάσει ένα καρότο που ήταν δεμένο πάνω από τον καμβά του με αποτέλεσμα να κάνει γραμμές πάνω - κάτω και κάτω - πάνω. Τους καμβάδες τους άλλαζε ένας κριτικός μοντέρνας τέχνης όταν θεωρούσε ότι το κάθε έργο είναι ολοκληρωμένο.


Πρότζεκτ 3: Δεν ξέρω τι νομίζεις ότι είσαι μαλάκα άλλα ξεκόλλα λίγο

Ο Αλέφαντος, ο Νταλάρας, ο Παπακαλιάτης και ο ο Πίκατσου μπαίνουν σε μια αίθουσα που είναι ένας τύπος με ένα καμβά. Δεν ακολουθείται ολόκληρη η γνωστή διαδικασία, καθώς όλοι οι συμμετέχοντες ο ένας μετά τον άλλο καταφέρνουν να σπάσουν τα νεύρα του ζωγράφου, ο οποίος δεν αντέχει άλλο τις απροσδιοριστίες της περιγραφής τους και γυρίζει να τους κοιτάξει. Έτσι οι Έφη Θώδη, Νταλάρας, Σμίγκολ και η Σακίρα που θα μιλούσαν για αυτούς δεν μπαίνουν ποτέ. Και όχι! Δεν έχω κάνει λάθος. Ο Νταλάρας θα μιλούσε για τον εαυτό του. Παρ' όλ' αυτά παρουσιάζουν τεράστιο ενδιαφέρον τα μισοτελειωμένα σχέδια. Του Αλέφαντου ήταν ένας γίγαντας που κρατάει ένα κεφτέ και ο καλλιτέχνης γύρισε να κοιτάξει πριν αρχίσει να ζωγραφίζει το δάφνινο στέμμα που θα έκανε σύμφωνα με τον αυτοχαρακτηρισμό “άρχοντας, καίσαρας μη σου πω”. Του Νταλάρα ήταν ένα μηχάνημα προγραμματισμένο με ταπεινοφροσύνη, με χρυσό λαρύγγι που κράταγε στις πλάτες του σαν άλλος Άτλαντας όλη την Ελληνική ποιοτική μουσική τα τελευταία 40 χρόνια. Ο ζωγράφος γύρισε να δει όταν συνειδητοποίησε ότι αυτό που είχε σχεδιάσει δεν ήταν καν άνθρωπος. Του Παπακαλιάτη ήταν ένα πρίσμα σε σχήμα πούτσας. Σύμφωνα με την υπόλοιπη περιγραφή του ίδιου: “που αντανακλά και ανακλάται στον καθένα και από τον καθένα αυτό που ζητάει του ζητιέται και όχι αυτό που νομίζει ότι θέλει”. Ο ζωγράφος γύρισε και τον κοίταξε μετά από λογομαχία 5 λεπτών για το αν η πρόταση του έχει οποιοδήποτε νόημα εκτός απ' το να ακούγεται ψαγμένη σε ένα 14χρονο κορίτσι. Τέλος του Πίκατσου ήταν ένα Πι, μια πίκα (στα τραπουλόχαρτα το μπαστούνι) και ένα ΚΑΠΗ το οποίο ήταν έτοιμο να φτερνιστεί αλλά ο ζωγράφος δεν ήταν σίγουρος αν ήταν αυτό που έπρεπε να φτερνιστεί ή η πίκα. Ήταν τα μόνα που μπόρεσε να κάνει ο καλλιτέχνης ακούγοντας το επαναλαμβανόμενο “πίκα πιιιι, πικ-ατσ-ουουου”.



Πρότζεκτ 4: Είσαι πιο μπάτσος απ' όσο νομίζεις

Μπαίνουν μέσα πέντε μπάτσοι με καλλιτεχνικά προσόντα και αρχίζουν να ζωγραφίζουν τον ζωγράφο βλέποντας τον. Αφού τελειώνουν, τον σπάνε στο ξύλο και τον αφήνουν αιμόφυρτο. Στη δεύτερη φάση, τον ζωγραφίζουν αιμόφυρτο και μετά προσπαθούν με ψηφιακά μέσα να κάνουν τον δεύτερο πίνακα να μοιάζει με τον πρώτο. Τα αποτελέσματα είναι συγκλονιστικά. Επειδή οι περισσότεροι δεν ξέρουν να χρησιμοποιούν photoshop και παλεύουν με τη ζωγραφική στο τέλος συμπληρώνουν απλά με χρώμα (ούτε καν ακριβώς το ίδιο) τους μώλωπες. Απογοητευμένοι από το τελικό αποτέλεσμα τον ξανασπάνε στο ξύλο και τον πάνε μέσα για αντίσταση κατά της αρχής και οπλοκατοχή (εννοώντας το πινέλο).



Πρότζεκτ 5: Είσαι πιο ψηλός απ' ότι νομίζεις

Τέσσερα πρεζάκια μπαίνουν σε μια αίθουσα που είναι ένας τύπος με ένα καμβά. Κάθονται με γυρισμένη την πλάτη και αυτός αρχίζει και τους κάνει ερωτήσεις σχετικά με την εμφάνιση τους και ταυτόχρονα να τους σχεδιάζει. Μετά ξαναμπαίνουν οι ίδιοι, αλλά αυτοί τη φορά μιλάνε ο ένας για τον άλλο. Τα αποτελέσματα κόβουν για άλλη μια φορά την ανάσα. Κανένα από τα δύο σχέδια δεν έχει σχέση με το πραγματικό, αλλά στα δεύτερα σχέδια είναι όλοι πιο ψηλοί. Αυτό συνέβη επειδή όταν μιλούσαν για τρίτο πρόσωπο και όχι για τον εαυτό τους, άρχισαν σχεδόν την κάθε πρόταση λέγοντας “ο ψηλός μου” ή κάτι παραπλήσιο.


4 σχόλια :