Τρίτη, 14 Μαΐου 2013

Η Οδύσσεια ενός Ξενυχτισμένου



Αν είχα κοιμηθεί σαν άνθρωπος το πιθανότερο είναι αυτό το κείμενο να μην γραφόταν ποτέ. Όπότε είναι λογικό ότι αν το διαβάσετε και εσείς άυπνοι ή έστω μαστουρωμένοι θα το εκτιμήσετε καλύτερα! Τα πράγματα είναι σαφώς διαφορετικά (και πιο πεζά κατά την γνώμη μου) όταν έχεις κοιμηθεί κανονικά. Ή απλώς ξεκάθαρα who knows? Τελοσπάντων λίγη σιωπή και αρχίζω.
  


 Σήμερα το πρωί μου έπεσε ο κλήρος να κατέβω στο κέντρο για δουλείες. Τροχαία και μετά νοσοκομείο. Το ένα δεν είχε σχέση με το άλλο, οπότε οι χιλιάδες θαυμαστές μου δεν θα πρέπει να ανησυχούν. Μια και δυό παίρνω το μετρό (α ρε πασοκάρα) και κατεβαίνω στο Μεταξουργείο. Πηγαίνω στην τροχαία όπου με το που πλησίασα άρχισε να βρωμάει γουρουνίλα και δημόσια υπηρεσία, όλοι ξέρετε τι εννοώ φαντάζομαι. Με την δύναμη που μου έδινε η αϋπνία και  το hangover  βρήκα το θάρρος και πέρασα τις πύλες της Μόρντορ και ξεκίνησα την αναζήτηση του σωστού γραφείου. Προς μεγάλη μου έκπληξη με εξυπηρέτησαν αμέσως και έφτασα γρήγορα στο βουνό του χαμού (aka στον τρίτο όροφο στο γραφείο νούμερο 3). Εκεί συναντώ ένα μπατσάκο όχι πάνω από 20 χρονών και του λέω τι σκατά θέλω. Αυτός με πέρασε σίγουρα για πρεζάκι (με το δίκιο του ο «άνθρωπος») αλλά αντί να με μαντρώσει στο κρατητήριο μου έδωσε το πολυπόθητο χαρτί σε δευτερόλεπτα! Ξεπερνώντας το σοκ, πάω στο επόμενο γραφείο που με έστειλε για μία στρογγυλή σφραγίδα. Την οποία μου την έβαλαν αμέσως! Πικάντικη λεπτομέρεια νούμερο ένα, ο μπάτσος που με σφραγίδωσε λεγόταν ΒΑΡΒΑΤΟΣ. Ναι Βαρβάτος. Και μπάτσος και Βαρβάτος. Λόγω της αυπνίας ο συνειρμός της καλτ τσόντας με ένστολους έσκασε σαν αστραπή στο κεφάλι μου. Φεύγοντας από την τροχαία και πηγαίνοντας προς το νοσοκομείο η σκέψη αυτής της τσόντας με έκανε να χαμογελάω σαν ηλίθιος. Μπαίνοντας στην αποβάθρα του μετρό βλέπω το τραίνο να φεύγει. Φτου λέω και κοιτάω να δω τι ώρα περνάει το επόμενο. Και τι βλέπω ώ Θεοί του Ολύμπου;;;; 30 δευτερόλεπτα. Ήταν τα πιο αργά 30 δευτερόλεπτα της ζωής μου. Όχι γιατί έγινε τρομοκρατική επίθεση στο μετρό, αλλά γιατί είχε χαλάσει το ρολόι που έδειχνε τα δρομολόγια. Και τρολιές το μετρό, δεν έχετε παράπονο μπαγάσικα έ; Κάποια στιγμή φτάνει το βαγόνι και με πάει στον προορισμό μου. Στο νοσοκομείο συναντώ ουρά και ανοργανωσιά (σημείωση, το νοσοκομείο ήταν ιδιωτικό). Από την γραμματεία με στέλνουν σε μία άλλη γραμματεία στα έγκατα της γης όπου μου λένε πως θα εξυπηρετηθώ. Τους πιστεύω. Μην με κρίνετε σκληρά, θυμηθείτε πως είμαι άυπνος. Σέρνω το κουφάρι μου προς το γραφείο που μου έδειξαν και βλέπω την μικρή εκνευριστική ουρά που συναντάς συνήθως όταν βιάζεσαι. Κάποια στιγμή φτάνει η σειρά μου και λέω στην κοπέλα τι θέλω. Εκείνη, μου ρίχνει ένα βλέμμα όλο απορία λες και της είχα ζητήσει να μου λύσει διαφορική εξίσωση 24ου βαθμού. Ξεπερνάμε και οι δύο το σοκ και προσπαθούμε να συνεννοηθούμε (μαντέψτε για ποιόν θα ήταν πιο δύσκολο, χεχε). Μετά από 2-3 τηλεφωνήματα και κάποιες επεξηγήσεις βγαίνει μία άκρη και ζητάει να της στείλουν τα καταραμένα χαρτιά. Σε λίγο, ανάβει ένα κόκκινο φως πίσω από την υπάλληλο και δίπλα σε  μία κολώνα με μία τρύπα που δεν είχα προσέξει. Κατεβαίνει από εκεί μία κάψουλα με έγγραφα. Όχι δεν ήταν τα σχέδια για την επίθεση στο deathstar των Σιθ, ήταν απλά το καταραμένο χαρτί μου. Το παίρνω και φεύγω. Η όλη διαδικασία κράτησε περίπου ένα μισάωρο την ώρα που στην δημόσια υπηρεσία έμεινα μόνο πέντε λεπτά. Μετά από αυτό αγόρασα και ένα γαμάτο πεινιρλί και γύρισα σπίτι μου. Αυτά.


  

Καιρός για κάποιες επεξηγήσεις.  Το κείμενο αυτό δεν είναι διαφημιστικό σποτ του Αντώνη Σαμαρά για να θαυμάσουν όλοι την εξέλιξη του Δημοσίου. Δεν είναι επίσης ένα κείμενο για να ξέρει όποιος δεν βαριέται να το διαβάσει τι έκανα σήμερα το πρωί. Όπως είπα και στην αρχή, δεν θα το έγραφα ποτέ αν δεν ήμουν άυπνος. Το κείμενο αυτό έχει ως μοναδικό στόχο την προβολή εξής διαπίστωσης:  Όσο λιγότερο κοιμάσαι, τόσο πιο ενδιαφέρον έχει ο κόσμος. Ένα αστείο όνομα μπορεί να γίνει η αυτοκρατορία των αισθήσεων, ένα πενιρλί μπορεί να γίνει αμβροσία στο στόμα, μία τυχαία γυναίκα στο μετρό μπορεί να σε κάνει να σκέφτεσαι κανένα δεκάλεπτο αν είναι παλιά σου συμμαθήτρια ή όχι και αμέσως μετά, να σου έρχεται στο μυαλό η σκηνή από την ταινία φτηνά τσιγάρα όπου ο Χαραλαμπίδης και ο Ιατρόπουλος (έτσι πρέπει να τον λένε, αλλά δεν παίρνω και όρκο). Η μέρα γίνεται πιο όμορφη η άσχημη απ’ ότι πραγματικά είναι, ίσως και λόγω της μουσικής που ακούς εκείνη την στιγμή. Τώρα που το καλοσκέφτομαι, ίσως θα ήταν καλό να σχολιάσει κάποιος αν σκέφτεται τα ίδια ή κάτι παρόμοιο όταν είναι άυπνος. Έχω πραγματικά περιέργεια να δω πόσο βλαμμένος είμαι.




Ευχαριστώ για τον χρόνο σας, πάω για ύπνο τώρα.

Υ.Γ. 1: Το your face sounds familiar δεν βλέπετε ούτε αν έχεις πάρει ψυχοτροπικά μανιτάρια. Το έπαιζε σε επανάληψη ενώ έγραφα το κείμενο και μου ήρθε να βάλω τα κλάματα…

Y.Γ. 2: Αν το αφεντικό δεν δακρύσει με αυτό το κείμενο είναι ένα άκαρδο τέρας και να τον κάψει ο Άγιος Νεκτάριος. 

2 σχόλια :