Δευτέρα, 19 Αυγούστου 2013

Το έπος της χυσόσκονης

Τους τελευταίους σχεδόν δύο μήνες που δεν ανέβασα τίποτα, προσπαθούσα να γράψω ένα ποίημα που να εκφράζει ολόκληρο το καλοκαίρι και όλες τις σπαρταριστές αναμνήσεις που μας έχει απλόχερα χαρίσει. Ωστόσο, απροσδόκητες δυσκολίες σταμάτησαν το έργο μου μόλις στο πρώτο στίχο, ο οποίος είναι: “Τι ζέστη είναι αυτή γαμώ το Χριστό μου!” Προσέξτε πόση δύναμη, πόσο πάθος και πόση αλήθεια κατάφερα να βγάλω με μόλις οκτώ λέξεις και ένα σημείο στίξης. Με μια πρώτη όψη φαίνεται εύκολη η δημιουργία ενός δεύτερου στίχου που να κάνει ρίμα, αλλά όλες οι ιδέες που είχα ήταν φτηνές και εμπορικές σε σύγκριση με τον πρώτο στίχο οπότε αποφάσισα να μου δώσω χρόνο. Ή είμαστε ποιητές ή δεν είμαστε - μη χέσω.

Μετά την εισαγωγάρα μου, φτάνει σιγά σιγά η επίπονη στιγμή που πρέπει να περάσω στο κυρίως θέμα. Γενικά είμαι από τους ανθρώπους που δυσαρεστούνται από πολλά πράγματα βλ. Σαγιονάρα διχάλα, μπύρα σε χαμηλό ποτήρι, σκυλάδικα κτλ. Συνήθως όμως ότι μισώ ή με νευριάζει το έχω μελετήσει πρώτα ομοιοπαθητικά καθώς είμαι λίγο μαζόχα. Σε αυτό το άρθρο θα σας μιλήσω για το τελευταίο πράγμα που αγάπησα να μισώ.

Η Πάολα μετά το τελευταίο μπότοξ


Ήταν ίσως η μοναδική φορά που πήγα σινεμά χωρίς να ξέρω καν τι ταινίες παίζουν. Οι δύο επιλογές που είχαμε (σε αυτό το σημείο να τονίσω ότι ήμουν με αντροπαρέα) ήταν “αυτή με τους βρικόλακες” και άλλη μια η οποία κρύφτηκε μέσα στο ασυνείδητο μου για να μειώσει τον πόνο που θα έφερνε στις αναμνήσεις μου η δυνατότητα της επιλογής. Ενώ μπαίναμε στην αίθουσα διάβασα τις δύο γραμμές περιγραφής που ήταν γραμμένες στο φυλλάδιο που κρατούσα “Μια έφηβη κοπέλα ερωτεύεται ένα βρικόλακα... μπλα μπλα μπλα”. Ήταν η πρώτη στιγμή που κατάλαβα ότι πραγματικά δεν ξέρω τι πάω να δω, καθώς δεν είχα δει καμία διαφήμιση ή οτιδήποτε που να μου θυμίζει τον τίτλο της ταινίας που πήγαινα να δω.

Στράπ-ον και baseball
(όπως λέμε πούτσα και ξύλο)

Κάπου εδώ σταματάνε οι γλαφυρές περιγραφές και ξεκινάει το twilight. Ναι για όποιον δεν το κατάλαβε... ΝΑΙ, μιλάω για το twilight. Και ναι! Είδα το πρώτο γαμοtwilight στο σινεμά χωρίς να ξέρω τι είναι. Ωστόσο σε αυτό το άρθρο δεν θα το κρίνω μόνο σαν ταινία (για τον πούτσο – μόλις το έκρινα) αλλά σαν γενικότερο φαινόμενο. Σε αυτό το σημείο να τονίσω ότι δεν έχω διαβάσει τα βιβλία αλλά για να γράψω αυτό το πόνημα είδα ΟΛΕΣ τις ταινίες. Γιατί; Η ομοιοπαθητική που σας έλεγα πριν, συν ένα ακόμα λόγο. Όταν είδα την πρώτη ταινία ήταν η πρώτη φορά που άρχισα να μιλάω δυνατά – σχεδόν να φωνάζω μέσα στην αίθουσα επειδή απλά δεν πίστευα στα μάτια μου. Έτσι η ταινία απέκτησε έναν ακόμα hater (από τους πολλούς) και φυσικά δεν ασχολήθηκα με τις υπόλοιπες ταινίες που βγήκαν. Όταν λοιπόν ολοκληρώθηκε το έπος της χρυσόσκονης, διαπίστωσα ότι ακόμα και το πιο ενήλικο κοινό είχε αρχίσει να τσινάει. Μια φίλη που της άρεσε η πρώτη ταινία μου είπε ότι ήθελε να φωνάξει όταν έβλεπε μια σκηνή από την τελευταία. Με λίγα λόγια κατάλαβα, ότι η μοναδική ταινία που με έκανε να γίνω ενοχλητικός μέσα στην αίθουσα ήταν το διαμαντάκι της σειράς! Δεν φημίζομαι για την εγκράτεια μου, οπότε ο πειρασμός ήταν μεγάλος για να αντισταθώ.



Οι υπόλοιπες ταινίες, ήταν τόσο κακές με γεωμετρική πρόοδο που σε κάποια φάση άρχισαν να γίνονται καλές. Δεν ξέρω πόσο διαφορετικά είναι τα βιβλία και αν κάποιος ξέρει παρακαλώ να μη μας διαφωτίσει. Να πάρει τα βιβλία και να τα βάλει στον κώλο του. Μιλάμε για ένα σύμπαν όπου οι βρικόλακες είναι Χριστιανοί, χορτοφάγοι, ομορφόπαιδα, ψυχούλες, λαμπυρίζουν κάτω από το φως του ήλιου και παίζουν baseball όταν έρχεται καταιγίδα. Οι λυκάνθρωποι είναι Ινδιάνοι που μεταμορφώνονται σε λύκους. Η πρωταγωνίστρια είναι μια έφηβη παρθένα που ερωτεύεται έναν 100ντάχρονο βαμπίρ, ο οποίος φοβάται να την γαμήσει για να μην την πεθάνει στον πούτσο (κυριολεκτικά – δεν κάνω καθόλου πλάκα) και προτού κάνει οτιδήποτε μαζί της περιμένει να παντρευτούν. Επίσης στο τέλος γίνεται κι αυτή βαμπίρ και μπορούν πλέον να γαμιούνται και γύρω τους να πεθαίνουν νυχτερίδες και να γκρεμίζονται ανεμόμυλοι από τις δονήσεις. Που είναι το πρόβλημα σε όλα αυτά; Ότι κατέστρεψαν τον μύθο των βαμπίρ και των λυκανθρώπων κάνοντάς τους gay και κουτάβια; Ούτε καν! Το πρόβλημα μου δεν ήταν ποτέ αυτό. Είμαι ανοιχτός σε οποιαδήποτε παραλλαγή μιας παλιάς καλής ιδέας, όπως και οι περισσότεροι. Το πρόβλημα είναι ότι όλες αυτές οι καινοτομίες είναι κατά κοινή ομολογία ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ κακές ή στην καλύτερη περίπτωση αστείες ιδέες. Ξέρω ότι οι ηλικίες στις οποίες απευθύνονται τα βιβλία και οι ταινίες είναι ουσιαστικά 14χρονα – 16άχρονα κοριτσάκια τα οποία την παλεύουν ορμονικά όσο ένας φαντάρος στον Έβρο που παίζει 40 μέσα 1 έξω αλλά αυτό δεν αλλάζει δυστυχώς τίποτα. Δεν έχει καν ένα καλό μήνυμα για τα μαλακισμένα που το διαβάζουν. Το μήνυμα είναι: “Περιμένετε να παντρευτείτε για να γαμηθείτε και μέχρι τότε καθίστε με σταυρωμένα χέρια σα μυξοκλαψοπαρθένες. Επειδή το σημαντικότερο πράγμα που θα κάνετε στη ζωή σας θα είναι να χάσετε την παρθενιά σας. Μην περπατάτε καν. Περιμένετε από τους άντρες μέχρι και να σας κουβαλάνε στις πλάτες τους”.

Ακολουθούν 2 σκηνές που αγγίζουν την τελειότητα:

Σκηνή 1:


Αφού την κατεβάζει από την πλάτη του, το χλωμό ομορφόπαιδο (τελοσπάντων) βαμπίρ αποφασίζει να χαλάσει το όνειρο του τέλειου άντρα που πάει να δημιουργηθεί στο μυαλό της νεαρής κοπέλας. Αποφασίζει να της δείξει τι πραγματικά είναι. Ένα τέρας (δικά του λόγια). Προσέξτε πόσο κακογραμμένος και αστείος είναι ο διάλογος. Προσέξτε πόσο συνδέονται όσα λένε με όσα βλέπετε. Ο άλλος μιλάει λες και θα μεταμορφωθεί σε νυχτεριδογούρουνο μόλις τον χτυπήσει το φως και ξαφνικά αρχίζει να λαμπυρίζει. Αφού η ονειροπαρμένη κορασίδα του λέει ότι είναι όμορφος... Απαντάει “Beautiful? This is the skin of a killer” Σοβαρά τώρα, πως μπορεί κάποιος να κάνει παρωδία για αυτή τη σκηνή; Τι να πεις; Καλύτερα τίποτα. ΑΛΛΑ ΘΑ ΠΩ. Πως είναι το δέρμα ενός δολοφόνου γαμώ το ξεσταύρι σου; Αυτή είναι η σκηνή που πρέπει να μας κάνει να νιώσουμε το βαθύ σου πόνο; Και λες ότι αυτό είναι το δέρμα ενός δολοφόνου; Αφού δε σκοτώνεις καν μωρή γαμημένη γυαλιστερή σερβιέτα! Δηλαδή όταν χέζεις και πας να τραβήξεις καζανάκι, λες: "ΑΑΑΑ Αυτή είναι η κουράδα ενός δολοφόνου". Βλέπετε μεγάλη διαφορά στη λογική;
Όλη η κακογουστιά της κινηματογραφικής έκδοσης πάντως δε θα ήταν ούτε το μισό από ότι είναι χωρίς τους δύο βασικούς ηθοποιούς. Παίζουν τόσο άσχημα που αν το κάνουν επίτηδες είναι ηθοποιάρες.

Σκηνή 2: Όχι όλη, μέχρι εκεί που αρχίζουν και μιλάνε

Αν δεν είχα δει την ταινία θα πίστευα ότι είναι παρωδία με αλλαγμένο τον ήχο. Ινδιάνοι που κάνουν συμβούλιο για να μιλήσουν, αλλά πρώτα μεταμορφώνονται σε κουτάβια που μιλάνε γιατί αλλιώς δε θα ήταν για τον πούτσο η σκηνή. Για να καταλάβετε το βάθος της βλακείας και της αστειότητας που μπορεί να σας διαφεύγει, πριν βιαστείτε να το συγκρίνετε με τη Νάρνια, οι λύκοι υπάρχουν από την δεύτερη ταινία και συμπεριφέρονται ακριβώς σαν λύκοι. Οπότε η σκηνή (από την προτελευταία ταινία) είναι κάτι αντίστοιχο με το να άρχιζαν να μιλάνε τα άλογα στην τρίτη ταινία του άρχοντα των δακτυλιδιών.

Απόπειρα συμφιλίωσης

Το twilight είτε μου αρέσει είτε όχι, δημιούργησε ένα τεράστιο κίνημα gayισμού σε όλα τα υπερφυσικά πλάσματα που ξέρουμε. Είδα μέχρι και ταινία με ευαίσθητο ζόμπι... που τυραννιέται να αγαπήσει... Όλοι οι παραγωγοί και σκηνοθέτες θυμήθηκαν όλα τα βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει ποτέ με βαμπίρ και τα έκαναν ταινίες και σειρές χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήταν τόσο κακά όσο το twilight. Και η ιστορία του Έντουαρντ και της Μπέλα καθιερώθηκε ήδη ως μια από τις πιο ρομαντικές μοντέρνες ιστορίες αγάπης. Και πρέπει να παραδεχτώ ότι από όλες τις πέντε ταινίες υπήρξε μια γραμμή κειμένου που μου άρεσε: Your scent. It's like a drug to me. You're like my own personal brand of heroin”. Αν απομονώσεις αυτή την πρόταση από όλες τις ταινίες τότε έχεις κάτι σχεδόν πιο ρομαντικό από τη σχέση του Homer Simpson με το μπέικον. Διαφορετικά, πραγματικά δεν καταλαβαίνω πως αυτή η κουράδα θεωρείται έστω ιστορία αγάπης. Φυσικά αν το συγκρίνεις με το Πόκεμον τότε ναι... you have a point. Κατα τ' άλλα αν κάποιος ώριμος άνθρωπος άνω των 15 κατατάσσει με σοβαρό πνεύμα την ταινία στις πιο καλές ρομαντικές ταινίες που έχει δει... Να πάει να γαμηθεί και να δει καμιά ταινία της προκοπής. Είναι μια κακή και ανώριμη ιστορία αγάπης, ρηχή και επίπεδη που σακάτεψε μια ολόκληρη παράδοση προσφέροντας βαμπίρ που λαμπυρίζουν σε αντάλλαγμα. Με λίγα λόγια: Κανένας λόγος για συμφιλίωση. Άντε γαμήσου για πάντα twilight. Είσαι ένα από τα χειρότερα πράγματα που έχουν συμβεί στην ανθρωπότητα.




Κάτι τελευταίο και άσχετο με το θέμα. Θα απενεργοποιήσω την like page στο fb για το blog. Είναι λίγο άκυρη και χωρίς λόγο ύπαρξης. Ο αρχικός σκοπός ήταν να ανεβάζουμε καμιά μαλακιούλα εκτός blog όπως κατά καιρούς (όποτε θυμάμαι) έχω κάνει εγώ και ακόμα λιγότερο οι άλλες δύο διάνοιες που γράφουν στο blog. Αν κάποιος (που δεν είναι φίλος στην πραγματική ζωή) θέλει να παρακολουθεί πότε ανεβάζουμε από fb, μπορεί να με κάνει φίλο ή follow ή whatever. Είμαι αυτός εδώ. Τα άλλα δύο παιδιά είναι πιο ντροπαλά και δεν ήθελαν να δώσουν τα προφίλ τους στις μυριάδες των οπαδών και haters αλλά ακόμα και αν αξιωθούν να γράψουν τίποτα (μαλακισμένα ξύλο που θέλετε) θα το ανεβάσω από το προφίλ μου έτσι κι αλλιώς.

Υ.Σ: Αν υπάρχει τόσο καιρό φίλος μου που διαβάζει το blog και δεν έχει καταλάβει ότι είμαι το ίδιο πρόσωπο να σταματήσει να βλέπει Τούρκικα.

Υ.Σ2: Η λέξη gay δε χρησιμοποιείται στο κείμενο με την έννοια του ομοφυλόφιλου. Δείτε twilight και θα καταλάβετε.

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου